৫. জন্তুসুত্তৱণ্ণনা
১০৬. যে ৱিনযে অপকতঞ্ঞুনো সংকিলেসিকেসু ৱোদানিযেসু ধম্মেসু ন কুসলা যং কিঞ্চি ন কাৰিনো ৱিপ্পটিসাৰবহুলা. তেসং অনুপ্পন্নঞ্চ উদ্ধচ্চং উপ্পজ্জতি, উপ্পন্নঞ্চ ভিয্যোভাৱং ৱেপুল্লং আপজ্জতীতি আহ ‘‘অকপ্পিযে কপ্পিযসঞ্ঞিতায…পে… উদ্ধচ্চপকতিকা’’তি. সাৰাভাৱেন তুচ্ছত্তা চ নড়ো ৱিযাতি নড়ো, মানোতি আহ ‘‘উন্নড়াতি উগ্গতনড়া’’তি. তেনাহ ‘‘উট্ঠিততুচ্ছমানা’’তি. মানো হি সেয্যস্স সেয্যোতি সদিসোতি চ পৱত্তিযা ৱিসেসতো তুচ্ছো. চাপল্লেনাতি চপলভাৱেন, তণ্হালোলুপ্পেনাতি অত্থো. মুখখৰাতি মুখেন ফৰুসা, ফৰুসৱাদিনোতি অত্থো. ৱিকিণ্ণৱাচাতি ৱিসটৱচনা, সম্ফপ্পলাপতায অপৰিযন্তৱচনা. তেনাহ ‘‘অসংযতৱচনা’’তিআদি. চণ্ডসোতে বদ্ধনাৱাসদিসাতি এতেন অনৱট্ঠিতকিৰিযতং দস্সেতি. যেন সমন্নাগতা সত্তা একস্মিং ঠানে ঠাতুং ৱা নিসীদিতুং ৱা ন সক্কোন্তি, ইতো চিতো চ ৱিচৰন্তি. অনৱট্ঠিতচিত্তাতি একস্মিং আৰম্মণে ন অৱট্ঠিতচিত্তা. ৱিৱটইন্দ্ৰিযাতি অসংৱুতচক্খাদিইন্দ্ৰিযা.
গুণকথায সদ্ধিং কথিযমানো নিগ্গুণস্স অগুণো পাকটো হোতি জাতিমণিসমীপে ঠিতস্স ৱিয কাচমণিনো দোসো. সুখজীৱিনোতি সুখে ঠিতা. যথা দাযকানং সুভৰং হোতি, এৱং সুখেন অকিচ্ছেন পৱত্তজীৱিকা. তেনাহ ‘‘পুব্বে ভিক্খূ’’তিআদি.
অত্তনো ৰুচিৱসেন গামকিচ্চং নেতীতি গামণি, তে পন হীড়েন্তো ৱদতি ‘‘গামণিকা’’তি. ৱিস্সজ্জেত্ৱাতি সতিৱোস্সগ্গৱসেন ৱিস্সজ্জেত্ৱা কিলেসমুচ্ছাযাতি মহিচ্ছাসঙ্খাতায তণ্হামুচ্ছায. সীলৱন্তানংযেৱ হি দুপ্পটিপত্তিং সন্ধায দেৱপুত্তো ৱদতি. ৱত্তব্বযুত্তকেযেৱাতি ওৱাদেন মযা অনুগ্গহেতব্বমেৱ. ছড্ডিতকাতি পৰিচ্চত্তা আচৰিযুপজ্ঝাযাদীহি. ততো এৱ অনাথা অপ্পতিট্ঠা. পেতাতি ৱিগতজীৱিতা মতা. যথা পেতা, তথেৱ হোন্তি অত্তহিতাসমত্থতায ৱিঞ্ঞূনং জিগুচ্ছিতব্বতায চ.
জন্তুসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.