১০. ৱোহাৰকথাৱণ্ণনা
৩৪৭. ৱোহাৰকথাযং উদাহু সোতাদীনিপীতি একন্তলোকিযেসু ৱিসযৱিসযীসু ৱিসযস্সেৱ লোকুত্তৰভাৱো, ন ৱিসযীনন্তি নত্থেত্থ কাৰণং. যথা চ ৱিসযীনং লোকুত্তৰভাৱো অসিদ্ধো, তথা ৱিসযস্স সদ্দাযতনস্স. তত্থ যথা অসিদ্ধলোকুত্তৰভাৱস্স তস্স লোকুত্তৰতা, এৱং সোতাদীনং আপন্নাতি কিন্তি তানিপি লোকুত্তৰানীতি অত্থো দট্ঠব্বো.
যদি লোকুত্তৰে পটিহঞ্ঞেয্য, লোকুত্তৰো সিযাতি অত্থো ন গহেতব্বো. ন হি লোকুত্তৰে পটিহঞ্ঞতীতি পৰিকপ্পিতেপি সদ্দস্স লোকুত্তৰভাৱো অত্থীতি অধিপ্পাযো. ‘‘লোকিযেন ঞাণেনা’’তি উদ্ধটং, ‘‘ৱিঞ্ঞাণেনা’’তি পন পাড়ি, তঞ্চ ৱিঞ্ঞাণং সোতসম্বন্ধেন সোতৱিঞ্ঞাণন্তি ৱিঞ্ঞাযতীতি. অনেকন্ততাতি লোকিযেন ঞাণেন জানিতব্বতো লোকিযোতি এতস্স হেতুস্স লোকিযে লোকুত্তৰে চ সম্ভৱতো অনেকন্তভাৱো সিযাতি অধিপ্পাযো.
ৱোহাৰকথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.