৭. পঠমসমযসুত্তৱণ্ণনা

২৭. সত্তমে ৱড্ঢেতীতি মনসো ৱিৱট্টনিস্সিতং ৱড্ঢিং আৱহতি. মনোভাৱনীযোতি ৱা মনসা ভাৱিতো সম্ভাৱিতো. যঞ্চ আৱজ্জতো মনসি কৰোতো চিত্তং ৱিনীৱৰণং হোতি. ইমস্মিং পক্খে কম্মসাধনো সম্ভাৱনত্থো ভাৱনীয-সদ্দো. ‘‘থিনমিদ্ধৱিনোদনকম্মট্ঠান’’ন্তি ৱত্ৱা তদেৱ ৱিভাৱেন্তো ‘‘আলোকসঞ্ঞং ৱা’’তিআদিমাহ. ৱীৰিযাৰম্ভৱত্থুআদীনং ৱাতি এত্থ আদি-সদ্দেন ইধ অৱুত্তানং অতিভোজনে নিমিত্তগ্গাহাদীনং সঙ্গহো দট্ঠব্বো. ৱুত্তঞ্হেতং ‘‘ছ ধম্মা থিনমিদ্ধস্স পহানায সংৱত্তন্তি অতিভোজনে নিমিত্তগ্গাহো, ইৰিযাপথসম্পৰিৱত্তনতা, আলোকসঞ্ঞামনসিকাৰো, অব্ভোকাসৱাসো, কল্যাণমিত্ততা, সপ্পাযকথা’’তি (ইতিৱু. অট্ঠ. ১১১). অন্তৰাযসদ্দপৰিযাযো ইধ অন্তৰা-সদ্দোতি আহ ‘‘অনন্তৰাযেনা’’তি.

পঠমসমযসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.