৪. মনাপদাযীসুত্তৱণ্ণনা
৪৪. চতুত্থে ঝানমনেন নিব্বত্তং মনোমযন্তি আহ ‘‘সুদ্ধাৱাসেসু একং ঝানমনেন নিব্বত্তং দেৱকায’’ন্তি. সতিপি হি সব্বসত্তানং অভিসঙ্খাৰমনসা নিব্বত্তভাৱে বাহিৰপচ্চযেহি ৱিনা মনসাৱ নিব্বত্তত্তা ‘‘মনোমযা’’তি ৱুচ্চন্তি ৰূপাৱচৰসত্তা. যদি এৱং কামভৱে ওপপাতিকসত্তানম্পি মনোমযভাৱো আপজ্জতীতি চে? ন, তত্থ বাহিৰপচ্চযেহি নিব্বত্তেতব্বতাসঙ্কায এৱ অভাৱতো ‘‘মনসাৱ নিব্বত্তা’’তি অৱধাৰণাসম্ভৱতো. নিৰুড়্হো ৱাযং লোকে মনোমযৱোহাৰো ৰূপাৱচৰসত্তেসু. তথা হি ‘‘অন্নমযো, পাণমযো, মনোমযো, আনন্দমযো, ৱিঞ্ঞাণমযো’’তি পঞ্চধা অত্তানং ৱেদৱাদিনোপি ৱদন্তি. উচ্ছেদৱাদিনোপি ৱদন্তি ‘‘দিব্বো ৰূপী মনোমযো’’তি (দী. নি. ১.৮৭). তীসু ৱা কুলসম্পত্তীসূতি ব্ৰাহ্মণখত্তিযৱেস্সসঙ্খাতেসু সম্পন্নকুলেসু. ছসু ৱা কামসগ্গেসূতি ছসু কামাৱচৰদেৱেসু.
মনাপদাযীসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.