১০. মানদিন্নসুত্তং
৩৯৬. তংযেৱ নিদানং. তেন খো পন সমযেন মানদিন্নো গহপতি আবাধিকো হোতি দুক্খিতো বাড়্হগিলানো. অথ খো মানদিন্নো গহপতি অঞ্ঞতৰং পুৰিসং আমন্তেসি – ‘‘এহি ত্ৱং, অম্ভো পুৰিস…পে… ন মে, ভন্তে, খমনীযং ন যাপনীযং. বাড়্হা মে দুক্খা ৱেদনা অভিক্কমন্তি, নো পটিক্কমন্তি; অভিক্কমোসানং পঞ্ঞাযতি, নো পটিক্কমোতি. এৱৰূপায চাহং, ভন্তে, দুক্খায ৱেদনায ফুট্ঠো সমানো কাযে কাযানুপস্সী ৱিহৰামি আতাপী সম্পজানো সতিমা, ৱিনেয্য লোকে অভিজ্ঝাদোমনস্সং; ৱেদনাসু…পে… চিত্তে…পে… ধম্মেসু ধম্মানুপস্সী ৱিহৰামি আতাপী সম্পজানো সতিমা, ৱিনেয্য লোকে অভিজ্ঝাদোমনস্সং. যানি চিমানি, ভন্তে, ভগৱতা পঞ্চোৰম্ভাগিযানি সংযোজনানি দেসিতানি, নাহং, ভন্তে, তেসং কিঞ্চি অত্তনি অপ্পহীনং সমনুপস্সামী’’তি. ‘‘লাভা তে, গহপতি, সুলদ্ধং তে, গহপতি! অনাগামিফলং তযা, গহপতি, ব্যাকত’’ন্তি. দসমং.
সীলট্ঠিতিৱগ্গো ততিযো.
তস্সুদ্দানং –
সীলং ঠিতি পৰিহানং, সুদ্ধং ব্ৰাহ্মণপদেসং;
সমত্তং লোকো সিৰিৱড্ঢো, মানদিন্নেন তে দসাতি.