১. পঠমকুসলসুত্তং
২১২. ‘‘যে কেচি, ভিক্খৱে, ধম্মা কুসলা কুসলভাগিযা কুসলপক্খিকা, সব্বে তে অপ্পমাদমূলকা অপ্পমাদসমোসৰণা; অপ্পমাদো তেসং ধম্মানং অগ্গমক্খাযতি. অপ্পমত্তস্সেতং, ভিক্খৱে, ভিক্খুনো পাটিকঙ্খং – সত্ত বোজ্ঝঙ্গে ভাৱেস্সতি, সত্ত বোজ্ঝঙ্গে বহুলীকৰিস্সতি.
‘‘কথঞ্চ, ভিক্খৱে, ভিক্খু অপ্পমত্তো সত্ত বোজ্ঝঙ্গে ভাৱেতি, সত্ত বোজ্ঝঙ্গে বহুলীকৰোতি? ইধ, ভিক্খৱে, ভিক্খু সতিসম্বোজ্ঝঙ্গং ভাৱেতি ৱিৱেকনিস্সিতং…পে… উপেক্খাসম্বোজ্ঝঙ্গং ভাৱেতি ৱিৱেকনিস্সিতং ৱিৰাগনিস্সিতং নিৰোধনিস্সিতং ৱোস্সগ্গপৰিণামিং. এৱং খো, ভিক্খৱে, ভিক্খু অপ্পমত্তো সত্ত বোজ্ঝঙ্গে ভাৱেতি, সত্ত বোজ্ঝঙ্গে বহুলীকৰোতী’’তি. পঠমং.