৯. ৱিগ্গাহিককথাসুত্তং

১০৭৯. ‘‘মা, ভিক্খৱে, ৱিগ্গাহিককথং কথেয্যাথ [কথেথ (সী. স্যা. কং.)] – ‘ন ত্ৱং ইমং ধম্মৱিনযং আজানাসি, অহং ইমং ধম্মৱিনযং আজানামি. কিং ত্ৱং ইমং ধম্মৱিনযং আজানিস্সসি! মিচ্ছাপটিপন্নো ত্ৱমসি, অহমস্মি সম্মাপটিপন্নো. সহিতং মে, অসহিতং তে. পুৰেৱচনীযং পচ্ছা অৱচ, পচ্ছাৱচনীযং পুৰে অৱচ. অধিচিণ্ণং [অচিণ্ণং (স্যা. কং. পী.)] তে ৱিপৰাৱত্তং. আৰোপিতো তে ৱাদো, চৰ ৱাদপ্পমোক্খায. নিগ্গহিতোসি, নিব্বেঠেহি ৱা সচে পহোসী’তি. তং কিস্স হেতু? নেসা, ভিক্খৱে, কথা অত্থসংহিতা নাদিব্ৰহ্মচৰিযকা ন নিব্বিদায ন ৱিৰাগায ন নিৰোধায ন উপসমায ন অভিঞ্ঞায ন সম্বোধায ন নিব্বানায সংৱত্ততি.

‘‘কথেন্তা চ খো তুম্হে, ভিক্খৱে, ‘ইদং দুক্খ’ন্তি কথেয্যাথ, ‘অযং দুক্খসমুদযো’তি কথেয্যাথ, ‘অযং দুক্খনিৰোধো’তি কথেয্যাথ, ‘অযং দুক্খনিৰোধগামিনী পটিপদা’তি কথেয্যাথ…পে… যোগো কৰণীযো’’তি. নৱমং.