৩. ততিযঅভিসন্দসুত্তং
১০৩৯. ‘‘চত্তাৰোমে, ভিক্খৱে, পুঞ্ঞাভিসন্দা, কুসলাভিসন্দা, সুখস্সাহাৰা. কতমে চত্তাৰো? ইধ, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো বুদ্ধে অৱেচ্চপ্পসাদেন সমন্নাগতো হোতি – ইতিপি সো ভগৱা…পে… সত্থা দেৱমনুস্সানং বুদ্ধো ভগৱাতি. অযং পঠমো পুঞ্ঞাভিসন্দো, কুসলাভিসন্দো, সুখস্সাহাৰো.
‘‘পুন চপৰং, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো ধম্মে…পে… সঙ্ঘে…পে….
‘‘পুন চপৰং, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো পঞ্ঞৱা হোতি উদযত্থগামিনিযা পঞ্ঞায সমন্নাগতো অৰিযায নিব্বেধিকায সম্মা দুক্খক্খযগামিনিযা. অযং চতুত্থো পুঞ্ঞাভিসন্দো কুসলাভিসন্দো সুখস্সাহাৰো. ইমে খো, ভিক্খৱে, চত্তাৰো পুঞ্ঞাভিসন্দা কুসলাভিসন্দা সুখস্সাহাৰা.
‘‘ইমেহি খো, ভিক্খৱে, চতূহি পুঞ্ঞাভিসন্দেহি কুসলাভিসন্দেহি সমন্নাগতস্স অৰিযসাৱকস্স ন সুকৰং পুঞ্ঞস্স পমাণং গণেতুং – ‘এত্তকো পুঞ্ঞাভিসন্দো, কুসলাভিসন্দো, সুখস্সাহাৰো’তি. অথ খো অসঙ্খ্যেয্যো অপ্পমেয্যো মহাপুঞ্ঞক্খন্ধো ত্ৱেৱ সঙ্খ্যং গচ্ছতী’’তি. ইদমৱোচ ভগৱা…পে… সত্থা –
‘‘যো পুঞ্ঞকামো কুসলে পতিট্ঠিতো,
ভাৱেতি মগ্গং অমতস্স পত্তিযা;
সো ধম্মসাৰাধিগমো খযে ৰতো,
ন ৱেধতি মচ্চুৰাজাগমনস্মি’’ন্তি [মচ্চুৰাজাগমিস্সতীতি (সী. পী.), মচ্চুজৰাকম্পিস্মিন্তি (ক.)]. ততিযং;