৩. ততিযপুঞ্ঞাভিসন্দসুত্তং

১০২৯. ‘‘চত্তাৰোমে, ভিক্খৱে, পুঞ্ঞাভিসন্দা কুসলাভিসন্দা সুখস্সাহাৰা. কতমে চত্তাৰো? ইধ, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো বুদ্ধে অৱেচ্চপ্পসাদেন সমন্নাগতো হোতি – ইতিপি সো ভগৱা…পে… সত্থা দেৱমনুস্সানং বুদ্ধো ভগৱাতি. অযং পঠমো পুঞ্ঞাভিসন্দো কুসলাভিসন্দো সুখস্সাহাৰো.

‘‘পুন চপৰং, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো ধম্মে…পে… সঙ্ঘে…পে….

‘‘পুন চপৰং, ভিক্খৱে, অৰিযসাৱকো পঞ্ঞৱা হোতি উদযত্থগামিনিযা পঞ্ঞায সমন্নাগতো অৰিযায নিব্বেধিকায সম্মা দুক্খক্খযগামিনিযা. অযং চতুত্থো পুঞ্ঞাভিসন্দো কুসলাভিসন্দো সুখস্সাহাৰো. ইমে খো, ভিক্খৱে, চত্তাৰো পুঞ্ঞাভিসন্দা কুসলাভিসন্দা সুখস্সাহাৰা’’তি. ততিযং.