৩. আসৱসুত্তং

১৬৩. ‘‘তযোমে, ভিক্খৱে, আসৱা. কতমে তযো? কামাসৱো, ভৱাসৱো, অৱিজ্জাসৱো – ইমে খো, ভিক্খৱে, তযো আসৱা. ইমেসং খো, ভিক্খৱে, তিণ্ণন্নং আসৱানং অভিঞ্ঞায পৰিঞ্ঞায পৰিক্খযায পহানায…পে… অযং অৰিযো অট্ঠঙ্গিকো মগ্গো ভাৱেতব্বো’’তি. ততিযং.