৪-৬. দুক্খছন্দাদিসুত্তং

১৭১-১৭৩. ‘‘যং, ভিক্খৱে, দুক্খং, তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. কিঞ্চ, ভিক্খৱে, দুক্খং? চক্খু, ভিক্খৱে, দুক্খং; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো…পে… জিৱ্হা দুক্খা…পে… মনো দুক্খো; তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো. যং, ভিক্খৱে, দুক্খং তত্ৰ ৱো ছন্দো পহাতব্বো, ৰাগো পহাতব্বো, ছন্দৰাগো পহাতব্বো’’তি.