১. মাৰসুত্তং

১৭০. সাৱত্থিনিদানং. একমন্তং নিসিন্নো খো আযস্মা ৰাধো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘‘মাৰো, মাৰো’তি, ভন্তে, ৱুচ্চতি. কতমো নু খো, ভন্তে, মাৰো’’তি? ‘‘ৰূপং খো, ৰাধ, মাৰো, ৱেদনা মাৰো, সঞ্ঞা মাৰো, সঙ্খাৰা মাৰো, ৱিঞ্ঞাণং মাৰো. এৱং পস্সং, ৰাধ, সুতৱা অৰিযসাৱকো ৰূপস্মিম্পি নিব্বিন্দতি, ৱেদনাযপি নিব্বিন্দতি, সঞ্ঞাযপি নিব্বিন্দতি, সঙ্খাৰেসুপি নিব্বিন্দতি, ৱিঞ্ঞাণস্মিম্পি নিব্বিন্দতি. নিব্বিন্দং ৱিৰজ্জতি; ৱিৰাগা ৱিমুচ্চতি. ৱিমুত্তস্মিং ৱিমুত্তমিতি ঞাণং হোতি. ‘খীণা জাতি, ৱুসিতং ব্ৰহ্মচৰিযং, কতং কৰণীযং, নাপৰং ইত্থত্তাযা’তি পজানাতী’’তি. পঠমং.