৪. পৰিঞ্ঞেয্যসুত্তং

১৬৩. সাৱত্থিনিদানং. আযস্মা ৰাধো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নং খো আযস্মন্তং ৰাধং ভগৱা এতদৱোচ –

‘‘পৰিঞ্ঞেয্যে চ, ৰাধ, ধম্মে দেসেস্সামি পৰিঞ্ঞঞ্চ পৰিঞ্ঞাতাৱিং পুগ্গলঞ্চ. তং সুণাহি, সাধুকং মনসি কৰোহি; ভাসিস্সামী’’তি. ‘‘এৱং, ভন্তে’’তি খো আযস্মা ৰাধো ভগৱতো পচ্চস্সোসি. ভগৱা এতদৱোচ – ‘‘কতমে চ, ৰাধ, পৰিঞ্ঞেয্যা ধম্মা? ৰূপং খো, ৰাধ, পৰিঞ্ঞেয্যো ধম্মো, ৱেদনা পৰিঞ্ঞেয্যো ধম্মো, সঞ্ঞা পৰিঞ্ঞেয্যো ধম্মো, সঙ্খাৰা পৰিঞ্ঞেয্যো ধম্মো, ৱিঞ্ঞাণং পৰিঞ্ঞেয্যো ধম্মো. ইমে ৱুচ্চন্তি, ৰাধ, পৰিঞ্ঞেয্যা ধম্মা. কতমা চ, ৰাধ, পৰিঞ্ঞা? যো খো, ৰাধ, ৰাগক্খযো দোসক্খযো মোহক্খযো – অযং ৱুচ্চতি, ৰাধ, পৰিঞ্ঞা. কতমো চ, ৰাধ, পৰিঞ্ঞাতাৱী পুগ্গলো? ‘অৰহা’তিস্স ৱচনীযং. য্ৱাযং আযস্মা এৱংনামো এৱংগোত্তো – অযং ৱুচ্চতি, ৰাধ, পৰিঞ্ঞাতাৱী পুগ্গলো’’তি. চতুত্থং.