১০. খন্ধসুত্তং

১৯৭. সাৱত্থিযং ৱিহৰতি…পে… ‘‘তং কিং মঞ্ঞসি, ৰাহুল, ৰূপং নিচ্চং ৱা অনিচ্চং ৱা’’তি? ‘‘অনিচ্চং, ভন্তে’’…পে… ‘‘ৱেদনা…পে… সঞ্ঞা… সঙ্খাৰা… ৱিঞ্ঞাণং নিচ্চং ৱা অনিচ্চং ৱা’’তি? ‘‘অনিচ্চং, ভন্তে’’…পে… ‘‘এৱং পস্সং, ৰাহুল, সুতৱা অৰিযসাৱকো ৰূপস্মিম্পি নিব্বিন্দতি…পে… ৱেদনাযপি নিব্বিন্দতি… সঞ্ঞাযপি নিব্বিন্দতি… সঙ্খাৰেসুপি নিব্বিন্দতি… ৱিঞ্ঞাণস্মিম্পি নিব্বিন্দতি; নিব্বিন্দং ৱিৰজ্জতি; ৱিৰাগা ৱিমুচ্চতি; ৱিমুত্তস্মিং ৱিমুত্তমিতি ঞাণং হোতি. ‘খীণা জাতি, ৱুসিতং ব্ৰহ্মচৰিযং, কতং কৰণীযং, নাপৰং ইত্থত্তাযা’তি পজানাতী’’তি. দসমং.

পঠমো ৱগ্গো.

তস্সুদ্দানং –

চক্খু ৰূপঞ্চ ৱিঞ্ঞাণং, সম্ফস্সো ৱেদনায চ;

সঞ্ঞা সঞ্চেতনা তণ্হা, ধাতু খন্ধেন তে দসাতি.