১১. মহাকপ্পিনসুত্তং

২৪৫. সাৱত্থিযং ৱিহৰতি. অথ খো আযস্মা মহাকপ্পিনো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি. অদ্দসা খো ভগৱা আযস্মন্তং মহাকপ্পিনং দূৰতোৱ আগচ্ছন্তং. দিস্ৱান ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘পস্সথ নো তুম্হে ভিক্খৱে, এতং ভিক্খুং আগচ্ছন্তং ওদাতকং তনুকং তুঙ্গনাসিক’’ন্তি? ‘‘এৱং, ভন্তে’’. ‘‘এসো খো, ভিক্খৱে, ভিক্খু মহিদ্ধিকো মহানুভাৱো. ন চ সা সমাপত্তি সুলভৰূপা যা তেন ভিক্খুনা অসমাপন্নপুব্বা. যস্স চত্থায কুলপুত্তা সম্মদেৱ অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজন্তি তদনুত্তৰং ব্ৰহ্মচৰিযপৰিযোসানং দিট্ঠেৱ ধম্মে সযং অভিঞ্ঞা সচ্ছিকত্ৱা উপসম্পজ্জ ৱিহৰতী’’তি.

ইদমৱোচ ভগৱা. ইদং ৱত্ৱান সুগতো অথাপৰং এতদৱোচ সত্থা –

‘‘খত্তিযো সেট্ঠো জনেতস্মিং, যে গোত্তপটিসাৰিনো;

ৱিজ্জাচৰণসম্পন্নো, সো সেট্ঠো দেৱমানুসে.

‘‘দিৱা তপতি আদিচ্চো, ৰত্তিমাভাতি চন্দিমা;

সন্নদ্ধো খত্তিযো তপতি, ঝাযী তপতি ব্ৰাহ্মণো;

অথ সব্বমহোৰত্তিং [অথ সব্বমহোৰত্তং (সী. স্যা. কং.)], বুদ্ধো তপতি তেজসা’’তি. একাদসমং;