১২. সহাযকসুত্তং

২৪৬. সাৱত্থিযং ৱিহৰতি. অথ খো দ্ৱে ভিক্খূ সহাযকা আযস্মতো মহাকপ্পিনস্স সদ্ধিৱিহাৰিনো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমিংসু. অদ্দসা খো ভগৱা তে ভিক্খূ দূৰতোৱ আগচ্ছন্তে. দিস্ৱান ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘পস্সথ নো তুম্হে, ভিক্খৱে, এতে ভিক্খূ সহাযকে আগচ্ছন্তে কপ্পিনস্স সদ্ধিৱিহাৰিনো’’তি? ‘‘এৱং, ভন্তে’’. ‘‘এতে খো তে ভিক্খূ মহিদ্ধিকা মহানুভাৱা. ন চ সা সমাপত্তি সুলভৰূপা, যা তেহি ভিক্খূহি অসমাপন্নপুব্বা. যস্স চত্থায কুলপুত্তা সম্মদেৱ অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজন্তি তদনুত্তৰং ব্ৰহ্মচৰিযপৰিযোসানং দিট্ঠেৱ ধম্মে সযং অভিঞ্ঞা সচ্ছিকত্ৱা উপসম্পজ্জ ৱিহৰন্তী’’তি.

ইদমৱোচ ভগৱা. ইদং ৱত্ৱান সুগতো অথাপৰং এতদৱোচ সত্থা –

‘‘সহাযা ৱতিমে ভিক্খূ, চিৰৰত্তং সমেতিকা;

সমেতি নেসং সদ্ধম্মো, ধম্মে বুদ্ধপ্পৱেদিতে.

‘‘সুৱিনীতা কপ্পিনেন, ধম্মে অৰিযপ্পৱেদিতে;

ধাৰেন্তি অন্তিমং দেহং, জেত্ৱা মাৰং সৱাহিনি’’ন্তি. দ্ৱাদসমং;

ভিক্খুসংযুত্তং সমত্তং.