২. উপট্ঠানসুত্তং
২২২. একং সমযং অঞ্ঞতৰো ভিক্খু কোসলেসু ৱিহৰতি অঞ্ঞতৰস্মিং ৱনসণ্ডে. তেন খো পন সমযেন সো ভিক্খু দিৱাৱিহাৰগতো সুপতি. অথ খো যা তস্মিং ৱনসণ্ডে অধিৱত্থা দেৱতা তস্স ভিক্খুনো অনুকম্পিকা অত্থকামা তং ভিক্খুং সংৱেজেতুকামা যেন সো ভিক্খু তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তং ভিক্খুং গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘উট্ঠেহি ভিক্খু কিং সেসি, কো অত্থো সুপিতেন [সুপিনেন (সী.)] তে;
আতুৰস্স হি কা নিদ্দা, সল্লৱিদ্ধস্স ৰুপ্পতো.
‘‘যায সদ্ধায পব্বজিতো [যায সদ্ধাপব্বজিতো (সী. স্যা. কং.)], অগাৰস্মানগাৰিযং;
তমেৱ সদ্ধং ব্ৰূহেহি, মা নিদ্দায ৱসং গমী’’তি.
‘‘অনিচ্চা অদ্ধুৱা কামা, যেসু মন্দোৱ মুচ্ছিতো;
বদ্ধেসু [খন্ধেসু (সী.)] মুত্তং অসিতং, কস্মা পব্বজিতং তপে.
‘‘ছন্দৰাগস্স ৱিনযা, অৱিজ্জাসমতিক্কমা;
তং ঞাণং পৰমোদানং [পৰিযোদাতং (সী. পী.), পৰমোদাতং (স্যা. কং.), পৰমৱোদানং (সী. অট্ঠ.)], কস্মা পব্বজিতং তপে.
‘‘ছেত্ৱা [ভেত্ৱা (সী. স্যা. কং. পী.)] অৱিজ্জং ৱিজ্জায, আসৱানং পৰিক্খযা;
অসোকং অনুপাযাসং, কস্মা পব্বজিতং তপে.
‘‘আৰদ্ধৱীৰিযং পহিতত্তং, নিচ্চং দড়্হপৰক্কমং;
নিব্বানং অভিকঙ্খন্তং, কস্মা পব্বজিতং তপে’’তি.