১৩. পাকতিন্দ্ৰিযসুত্তং
২৩৩. একং সমযং সম্বহুলা ভিক্খূ কোসলেসু ৱিহৰন্তি অঞ্ঞতৰস্মিং ৱনসণ্ডে উদ্ধতা উন্নড়া চপলা মুখৰা ৱিকিণ্ণৱাচা মুট্ঠস্সতিনো অসম্পজানা অসমাহিতা ৱিব্ভন্তচিত্তা পাকতিন্দ্ৰিযা. অথ খো যা তস্মিং ৱনসণ্ডে অধিৱত্থা দেৱতা তেসং ভিক্খূনং অনুকম্পিকা অত্থকামা তে ভিক্খূ সংৱেজেতুকামা যেন তে ভিক্খূ তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তে ভিক্খূ গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘সুখজীৱিনো পুৰে আসুং, ভিক্খূ গোতমসাৱকা;
অনিচ্ছা পিণ্ডমেসনা, অনিচ্ছা সযনাসনং;
লোকে অনিচ্চতং ঞত্ৱা, দুক্খস্সন্তং অকংসু তে.
‘‘দুপ্পোসং কত্ৱা অত্তানং, গামে গামণিকা ৱিয;
ভুত্ৱা ভুত্ৱা নিপজ্জন্তি, পৰাগাৰেসু মুচ্ছিতা.
‘‘সঙ্ঘস্স অঞ্জলিং কত্ৱা, ইধেকচ্চে ৱদামহং;
অপৱিদ্ধা [অপৱিট্ঠা (স্যা. কং.)] অনাথা তে, যথা পেতা তথেৱ তে.
‘‘যে খো পমত্তা ৱিহৰন্তি, তে মে সন্ধায ভাসিতং;
যে অপ্পমত্তা ৱিহৰন্তি, নমো তেসং কৰোমহ’’ন্তি.
অথ খো তে ভিক্খূ তায দেৱতায সংৱেজিতা সংৱেগমাপাদুন্তি.