১. পাসাণসুত্তং

১৪৭. একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি গিজ্ঝকূটে পব্বতে. তেন খো পন সমযেন ভগৱা ৰত্তন্ধকাৰতিমিসাযং অব্ভোকাসে নিসিন্নো হোতি, দেৱো চ একমেকং ফুসাযতি. অথ খো মাৰো পাপিমা ভগৱতো ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতো অৱিদূৰে মহন্তে পাসাণে পদালেসি.

অথ খো ভগৱা ‘‘মাৰো অযং পাপিমা’’ ইতি ৱিদিত্ৱা মাৰং পাপিমন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘সচেপি কেৱলং সব্বং, গিজ্ঝকূটং চলেস্সসি [গড়েয্যসি (স্যা. কং.), চলেয্যাসি (ক.)];

নেৱ সম্মাৱিমুত্তানং, বুদ্ধানং অত্থি ইঞ্জিত’’ন্তি.

অথ খো মাৰো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৱা, জানাতি মং সুগতো’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৱন্তৰধাযীতি.