৭. পুনব্বসুসুত্তং
২৪১. একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. তেন খো পন সমযেন ভগৱা ভিক্খূ নিব্বানপটিসংযুত্তায ধম্মিযা কথায সন্দস্সেতি সমাদপেতি সমুত্তেজেতি সম্পহংসেতি. তে চ ভিক্খূ অট্ঠিং কত্ৱা মনসি কত্ৱা সব্বচেতসা সমন্নাহৰিত্ৱা ওহিতসোতা ধম্মং সুণন্তি. অথ খো পুনব্বসুমাতা যক্খিনী পুত্তকে এৱং তোসেসি –
‘‘তুণ্হী উত্তৰিকে হোহি, তুণ্হী হোহি পুনব্বসু;
যাৱাহং বুদ্ধসেট্ঠস্স, ধম্মং সোস্সামি সত্থুনো.
‘‘নিব্বানং ভগৱা আহ, সব্বগন্থপ্পমোচনং;
অতিৱেলা চ মে হোতি, অস্মিং ধম্মে পিযাযনা.
‘‘পিযো লোকে সকো পুত্তো, পিযো লোকে সকো পতি;
ততো পিযতৰা ময্হং, অস্স ধম্মস্স মগ্গনা.
‘‘ন হি পুত্তো পতি ৱাপি, পিযো দুক্খা পমোচযে;
যথা সদ্ধম্মস্সৱনং, দুক্খা মোচেতি পাণিনং.
‘‘লোকে দুক্খপৰেতস্মিং, জৰামৰণসংযুতে;
জৰামৰণমোক্খায, যং ধম্মং অভিসম্বুধং;
তং ধম্মং সোতুমিচ্ছামি, তুণ্হী হোহি পুনব্বসূ’’তি.
‘‘অম্মা ন ব্যাহৰিস্সামি, তুণ্হীভূতাযমুত্তৰা;
ধম্মমেৱ নিসামেহি, সদ্ধম্মস্সৱনং সুখং;
সদ্ধম্মস্স অনঞ্ঞায, অম্মা দুক্খং চৰামসে.
‘‘এস দেৱমনুস্সানং, সম্মূড়্হানং পভঙ্কৰো;
বুদ্ধো অন্তিমসাৰীৰো, ধম্মং দেসেতি চক্খুমা’’তি.
‘‘সাধু খো পণ্ডিতো নাম, পুত্তো জাতো উৰেসযো;
পুত্তো মে বুদ্ধসেট্ঠস্স, ধম্মং সুদ্ধং পিযাযতি.
‘‘পুনব্বসু সুখী হোহি, অজ্জাহম্হি সমুগ্গতা;
দিট্ঠানি অৰিযসচ্চানি, উত্তৰাপি সুণাতু মে’’তি.