১১. চীৰাসুত্তং

২৪৫. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৰাজগহে ৱিহৰতি ৱেড়ুৱনে কলন্দকনিৱাপে. তেন খো পন সমযেন অঞ্ঞতৰো উপাসকো চীৰায [চিৰায (ক.)] ভিক্খুনিযা চীৱৰং অদাসি. অথ খো চীৰায ভিক্খুনিযা অভিপ্পসন্নো যক্খো ৰাজগহে ৰথিকায ৰথিকং সিঙ্ঘাটকেন সিঙ্ঘাটকং উপসঙ্কমিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং গাথং অভাসি –

‘‘পুঞ্ঞং ৱত পসৱি বহুং, সপ্পঞ্ঞো ৱতাযং উপাসকো;

যো চীৰায অদাসি চীৱৰং, সব্বযোগেহি ৱিপ্পমুত্তিযা’’তি [ৱিপ্পমুত্তাযাতি (স্যা. কং.)].