১০. (উত্তৰ) পাযাসিৱিমানৱত্থু
১১০৮. ‘‘যা দেৱৰাজস্স সভা সুধম্মা, যত্থচ্ছতি দেৱসঙ্ঘো সমগ্গো;
তথূপমং তুয্হমিদং ৱিমানং, ওভাসযং তিট্ঠতি অন্তলিক্খে.
১১০৯. ‘‘দেৱিদ্ধিপত্তোসি মহানুভাৱো, মনুস্সভূতো কিমকাসি পুঞ্ঞং;
কেনাসি এৱং জলিতানুভাৱো, ৱণ্ণো চ তে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.
১১১০. সো দেৱপুত্তো অত্তমনো…পে… যস্স কম্মস্সিদং ফলং.
১১১১. ‘‘অহং মনুস্সেসু মনুস্সভূতো, ৰঞ্ঞো পাযাসিস্স অহোসিং মাণৱো;
লদ্ধা ধনং সংৱিভাগং অকাসিং, পিযা চ মে সীলৱন্তো অহেসুং;
অন্নঞ্চ পানঞ্চ পসন্নচিত্তো, সক্কচ্চ দানং ৱিপুলং অদাসিং.
১১১২. ‘‘তেন মেতাদিসো ৱণ্ণো…পে. …ৱণ্ণো চ মে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.
(উত্তৰ) পাযাসিৱিমানং [উত্তৰৱিমানং (সী. স্যা. অট্ঠ.)] দসমং.
পাযাসিৱগ্গো ছট্ঠো নিট্ঠিতো.
তস্সুদ্দানং –
দ্ৱে অগাৰিনো ফলদাযী, দ্ৱে উপস্সযদাযী ভিক্খায দাযী;
যৱপালকো চেৱ দ্ৱে, কুণ্ডলিনো পাযাসীতি [পাঠভেদো নত্থি];
পুৰিসানং দুতিযো ৱগ্গো পৱুচ্চতীতি.