১০. (উত্তৰ) পাযাসিৱিমানৱত্থু

১১০৮. ‘‘যা দেৱৰাজস্স সভা সুধম্মা, যত্থচ্ছতি দেৱসঙ্ঘো সমগ্গো;

তথূপমং তুয্হমিদং ৱিমানং, ওভাসযং তিট্ঠতি অন্তলিক্খে.

১১০৯. ‘‘দেৱিদ্ধিপত্তোসি মহানুভাৱো, মনুস্সভূতো কিমকাসি পুঞ্ঞং;

কেনাসি এৱং জলিতানুভাৱো, ৱণ্ণো চ তে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.

১১১০. সো দেৱপুত্তো অত্তমনো…পে… যস্স কম্মস্সিদং ফলং.

১১১১. ‘‘অহং মনুস্সেসু মনুস্সভূতো, ৰঞ্ঞো পাযাসিস্স অহোসিং মাণৱো;

লদ্ধা ধনং সংৱিভাগং অকাসিং, পিযা চ মে সীলৱন্তো অহেসুং;

অন্নঞ্চ পানঞ্চ পসন্নচিত্তো, সক্কচ্চ দানং ৱিপুলং অদাসিং.

১১১২. ‘‘তেন মেতাদিসো ৱণ্ণো…পে. …ৱণ্ণো চ মে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.

(উত্তৰ) পাযাসিৱিমানং [উত্তৰৱিমানং (সী. স্যা. অট্ঠ.)] দসমং.

পাযাসিৱগ্গো ছট্ঠো নিট্ঠিতো.

তস্সুদ্দানং –

দ্ৱে অগাৰিনো ফলদাযী, দ্ৱে উপস্সযদাযী ভিক্খায দাযী;

যৱপালকো চেৱ দ্ৱে, কুণ্ডলিনো পাযাসীতি [পাঠভেদো নত্থি];

পুৰিসানং দুতিযো ৱগ্গো পৱুচ্চতীতি.