১১. দুতিযভিক্খাদাযিকাৱিমানৱত্থু

২৭৮. ‘‘অভিক্কন্তেন ৱণ্ণেন, যা ত্ৱং তিট্ঠসি দেৱতে;

ওভাসেন্তী দিসা সব্বা, ওসধী ৱিয তাৰকা.

২৭৯. ‘‘কেন তেতাদিসো ৱণ্ণো…পে… ৱণ্ণো চ তে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.

২৮১. সা দেৱতা অত্তমনা…পে… যস্স কম্মস্সিদং ফলং.

২৮২. ‘‘অহং মনুস্সেসু মনুস্সভূতা, পুৰিমায জাতিযা মনুস্সলোকে.

২৮৩. ‘‘অদ্দসং ৱিৰজং ভিক্খুং, ৱিপ্পসন্নমনাৱিলং;

তস্স অদাসহং ভিক্খং, পসন্না সেহি পাণিভি.

২৮৪. ‘‘তেন মেতাদিসো ৱণ্ণো…পে. … ৱণ্ণো চ মে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.

দুতিযভিক্খাদাযিকাৱিমানং একাদসমং.

চিত্তলতাৱগ্গো দুতিযো নিট্ঠিতো.

তস্সুদ্দানং –

দাসী চেৱ লখুমা চ, অথ আচামদাযিকা;

চণ্ডালী ভদ্দিত্থী চেৱ [ভদ্দিত্থিকা চ (স্যা.)], সোণদিন্না উপোসথা;

নিদ্দা চেৱ সুনিদ্দা চ [নন্দা চেৱ সুনন্দা চ (সী.)], দ্ৱে চ ভিক্খায দাযিকা;

ৱগ্গো তেন পৱুচ্চতীতি.

ভাণৱাৰং পঠমং নিট্ঠিতং.