১১. দুতিযভিক্খাদাযিকাৱিমানৱত্থু
২৭৮. ‘‘অভিক্কন্তেন ৱণ্ণেন, যা ত্ৱং তিট্ঠসি দেৱতে;
ওভাসেন্তী দিসা সব্বা, ওসধী ৱিয তাৰকা.
২৭৯. ‘‘কেন তেতাদিসো ৱণ্ণো…পে… ৱণ্ণো চ তে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.
২৮১. সা দেৱতা অত্তমনা…পে… যস্স কম্মস্সিদং ফলং.
২৮২. ‘‘অহং মনুস্সেসু মনুস্সভূতা, পুৰিমায জাতিযা মনুস্সলোকে.
২৮৩. ‘‘অদ্দসং ৱিৰজং ভিক্খুং, ৱিপ্পসন্নমনাৱিলং;
তস্স অদাসহং ভিক্খং, পসন্না সেহি পাণিভি.
২৮৪. ‘‘তেন মেতাদিসো ৱণ্ণো…পে. … ৱণ্ণো চ মে সব্বদিসা পভাসতী’’তি.
দুতিযভিক্খাদাযিকাৱিমানং একাদসমং.
চিত্তলতাৱগ্গো দুতিযো নিট্ঠিতো.
তস্সুদ্দানং –
দাসী চেৱ লখুমা চ, অথ আচামদাযিকা;
চণ্ডালী ভদ্দিত্থী চেৱ [ভদ্দিত্থিকা চ (স্যা.)], সোণদিন্না উপোসথা;
নিদ্দা চেৱ সুনিদ্দা চ [নন্দা চেৱ সুনন্দা চ (সী.)], দ্ৱে চ ভিক্খায দাযিকা;
ৱগ্গো তেন পৱুচ্চতীতি.
ভাণৱাৰং পঠমং নিট্ঠিতং.