২. অপ্পাযুকসুত্তং

৪২. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. অথ খো আযস্মা আনন্দো সাযন্হসমযং পটিসল্লানা [পটিসল্লাণা (সী.)] ৱুট্ঠিতো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নো খো আযস্মা আনন্দো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘অচ্ছৰিযং, ভন্তে, অব্ভুতং, ভন্তে! যাৱ অপ্পাযুকা হি, ভন্তে, ভগৱতো মাতা অহোসি, সত্তাহজাতে ভগৱতি ভগৱতো মাতা কালমকাসি, তুসিতং কাযং উপপজ্জী’’তি.

‘‘এৱমেতং, আনন্দ [এৱমেতং আনন্দ এৱমেতং আনন্দ (স্যা.)], অপ্পাযুকা হি, আনন্দ, বোধিসত্তমাতৰো হোন্তি. সত্তাহজাতেসু বোধিসত্তেসু বোধিসত্তমাতৰো কালং কৰোন্তি, তুসিতং কাযং উপপজ্জন্তী’’তি.

অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –

‘‘যে কেচি ভূতা ভৱিস্সন্তি যে ৱাপি,

সব্বে গমিস্সন্তি পহায দেহং;

তং সব্বজানিং কুসলো ৱিদিত্ৱা,

আতাপিযো ব্ৰহ্মচৰিযং চৰেয্যা’’তি. দুতিযং;