১০. লোকসুত্তং
৩০. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা উৰুৱেলাযং ৱিহৰতি নজ্জা নেৰঞ্জৰায তীৰে বোধিৰুক্খমূলে পঠমাভিসম্বুদ্ধো. তেন খো পন সমযেন ভগৱা সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসিন্নো হোতি ৱিমুত্তিসুখপটিসংৱেদী.
অথ খো ভগৱা তস্স সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৱুট্ঠহিত্ৱা বুদ্ধচক্খুনা লোকং ৱোলোকেসি. অদ্দসা খো ভগৱা বুদ্ধচক্খুনা ৱোলোকেন্তো সত্তে অনেকেহি সন্তাপেহি সন্তপ্পমানে, অনেকেহি চ পৰিড়াহেহি পৰিডয্হমানে – ৰাগজেহিপি, দোসজেহিপি, মোহজেহিপি [মোহজেহিপীতি (সব্বত্থ)].
অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –
‘‘অযং লোকো সন্তাপজাতো,
ফস্সপৰেতো ৰোগং ৱদতি অত্ততো;
যেন যেন হি মঞ্ঞতি [যেন হি মঞ্ঞতি (স্যা. পী.)],
ততো তং হোতি অঞ্ঞথা.
‘‘অঞ্ঞথাভাৱী ভৱসত্তো লোকো,
ভৱপৰেতো ভৱমেৱাভিনন্দতি;
যদভিনন্দতি তং ভযং,
যস্স ভাযতি তং দুক্খং;
ভৱৱিপ্পহানায খো পনিদং ব্ৰহ্মচৰিযং ৱুস্সতি’’.
‘‘‘যে হি কেচি সমণা ৱা ব্ৰাহ্মণা ৱা ভৱেন ভৱস্স ৱিপ্পমোক্খমাহংসু, সব্বে তে অৱিপ্পমুত্তা ভৱস্মা’তি ৱদামি. ‘যে ৱা পন কেচি সমণা ৱা ব্ৰাহ্মণা ৱা ৱিভৱেন ভৱস্স নিস্সৰণমাহংসু, সব্বে তে অনিস্সটা ভৱস্মা’তি ৱদামি.
‘‘উপধিঞ্হি পটিচ্চ দুক্খমিদং সম্ভোতি, সব্বুপাদানক্খযা নত্থি দুক্খস্স সম্ভৱো. লোকমিমং পস্স; পুথূ অৱিজ্জায পৰেতা ভূতা ভূতৰতা অপৰিমুত্তা; যে হি কেচি ভৱা সব্বধি সব্বত্থতায সব্বে তে ভৱা অনিচ্চা দুক্খা ৱিপৰিণামধম্মা’’তি.
‘‘এৱমেতং যথাভূতং, সম্মপ্পঞ্ঞায পস্সতো;
ভৱতণ্হা পহীযতি, ৱিভৱং নাভিনন্দতি.
‘‘সব্বসো তণ্হানং খযা,
অসেসৱিৰাগনিৰোধো নিব্বানং;
তস্স নিব্বুতস্স ভিক্খুনো,
অনুপাদা [অনুপাদানা (সী.)] পুনব্ভৱো ন হোতি;
অভিভূতো মাৰো ৱিজিতসঙ্গামো,
উপচ্চগা সব্বভৱানি তাদী’’তি. দসমং;
নন্দৱগ্গো ততিযো নিট্ঠিতো.