১. অভিজ্জমানপেতৱত্থু
৩৮৭. ‘‘অভিজ্জমানে ৱাৰিম্হি, গঙ্গায ইধ গচ্ছসি;
নগ্গো পুব্বদ্ধপেতোৱ মালধাৰী অলঙ্কতো;
কুহিং গমিস্সসি পেত, কত্থ ৱাসো ভৱিস্সতী’’তি.
৩৮৮. ‘‘চুন্দট্ঠিলং [চুন্দট্ঠিকং (সী.)] গমিস্সামি, পেতো সো ইতি ভাসতি;
অন্তৰে ৱাসভগামং, বাৰাণসিং চ [বাৰাণসিযা চ (সী. স্যা.)] সন্তিকে’’.
৩৮৯. তঞ্চ দিস্ৱা মহামত্তো, কোলিযো ইতি ৱিস্সুতো;
সত্তুং ভত্তঞ্চ পেতস্স, পীতকঞ্চ যুগং অদা.
৩৯০. নাৱায তিট্ঠমানায, কপ্পকস্স অদাপযি;
কপ্পকস্স পদিন্নম্হি, ঠানে পেতস্স দিস্সথ [পেতস্সু’দিস্সথ (সী.), পেতস্সু’দিচ্ছথ (?)].
৩৯১. ততো সুৱত্থৱসনো, মালধাৰী অলঙ্কতো;
ঠানে ঠিতস্স পেতস্স, দক্খিণা উপকপ্পথ;
তস্মা দজ্জেথ পেতানং, অনুকম্পায পুনপ্পুনং.
৩৯২. সাতুন্নৱসনা [সাহুন্নৱাসিনো (স্যা. পী.), সাহুন্দৱাসিনো (ক.)] একে, অঞ্ঞে কেসনিৱাসনা [কেসনিৱাসিনো (স্যা. ক.)];
পেতা ভত্তায গচ্ছন্তি, পক্কমন্তি দিসোদিসং.
৩৯৩. দূৰে একে [দূৰে পেতা (ক.)] পধাৱিত্ৱা, অলদ্ধাৱ নিৱত্তৰে;
ছাতা পমুচ্ছিতা ভন্তা, ভূমিযং পটিসুম্ভিতা.
৩৯৪. তে চ [কেচি (সী. স্যা.)] তত্থ পপতিতা [পপতিত্ৱা (সী.), চ পতিতা (স্যা.)], ভূমিযং পটিসুম্ভিতা;
পুব্বে অকতকল্যাণা, অগ্গিদড্ঢাৱ আতপে.
৩৯৫. ‘‘মযং পুব্বে পাপধম্মা, ঘৰণী কুলমাতৰো;
সন্তেসু দেয্যধম্মেসু, দীপং নাকম্হ অত্তনো.
৩৯৬. ‘‘পহূতং অন্নপানম্পি, অপিস্সু অৱকিৰীযতি;
সম্মগ্গতে পব্বজিতে, ন চ কিঞ্চি অদম্হসে.
৩৯৭. ‘‘অকম্মকামা অলসা, সাদুকামা মহগ্ঘসা;
আলোপপিণ্ডদাতাৰো, পটিগ্গহে পৰিভাসিম্হসে [পৰিভাসিতা (স্যা. ক.)].
৩৯৮. ‘‘তে ঘৰা তা চ দাসিযো, তানেৱাভৰণানি নো;
তে অঞ্ঞে পৰিচাৰেন্তি, মযং দুক্খস্স ভাগিনো.
৩৯৯. ‘‘ৱেণী ৱা অৱঞ্ঞা হোন্তি, ৰথকাৰী চ দুব্ভিকা;
চণ্ডালী কপণা হোন্তি, কপ্পকা [ন্হাপিকা (সী.)] চ পুনপ্পুনং.
৪০০. ‘‘যানি যানি নিহীনানি, কুলানি কপণানি চ;
তেসু তেস্ৱেৱ জাযন্তি, এসা মচ্ছৰিনো গতি.
৪০১. ‘‘পুব্বে চ কতকল্যাণা, দাযকা ৱীতমচ্ছৰা;
সগ্গং তে পৰিপূৰেন্তি, ওভাসেন্তি চ নন্দনং.
৪০২. ‘‘ৱেজযন্তে চ পাসাদে, ৰমিত্ৱা কামকামিনো;
উচ্চাকুলেসু জাযন্তি, সভোগেসু ততো চুতা.
৪০৩. ‘‘কূটাগাৰে চ পাসাদে, পল্লঙ্কে গোনকত্থতে;
বীজিতঙ্গা [ৱীজিতঙ্গা (সী. স্যা.)] মোৰহত্থেহি, কুলে জাতা যসস্সিনো.
৪০৪. ‘‘অঙ্কতো অঙ্কং গচ্ছন্তি, মালধাৰী অলঙ্কতা;
ধাতিযো উপতিট্ঠন্তি, সাযং পাতং সুখেসিনো.
৪০৫. ‘‘নযিদং অকতপুঞ্ঞানং, কতপুঞ্ঞানমেৱিদং;
অসোকং নন্দনং ৰম্মং, তিদসানং মহাৱনং.
৪০৬. ‘‘সুখং অকতপুঞ্ঞানং, ইধ নত্থি পৰত্থ চ;
সুখঞ্চ কতপুঞ্ঞানং, ইধ চেৱ পৰত্থ চ.
৪০৭. ‘‘তেসং সহব্যকামানং, কত্তব্বং কুসলং বহুং;
কতপুঞ্ঞা হি মোদন্তি, সগ্গে ভোগসমঙ্গিনো’’তি.
অভিজ্জমানপেতৱত্থু পঠমং.