২৪০. মহাপিঙ্গলজাতকং (২-৯-১০)
১৭৯. সব্বো জনো হিংসিতো পিঙ্গলেন, তস্মিং মতে পচ্চযা [পচ্চযং (সী. স্যা. পী.)] ৱেদযন্তি;
পিযো নু তে আসি অকণ্হনেত্তো, কস্মা নু ত্ৱং ৰোদসি দ্ৱাৰপাল.
১৮০. ন মে পিযো আসি অকণ্হনেত্তো, ভাযামি পচ্চাগমনায তস্স;
ইতো গতো হিংসেয্য মচ্চুৰাজং, সো হিংসিতো আনেয্য পুন ইধ.
১৮১. দড্ঢো ৱাহসহস্সেহি, সিত্তো ঘটসতেহি সো;
পৰিক্খতা চ সা ভূমি, মা ভাযি নাগমিস্সতীতি.
মহাপিঙ্গলজাতকং দসমং.
উপাহনৱগ্গো নৱমো.
তস্সুদ্দানং –
ৱৰুপাহন খুজ্জ ৱিকণ্ণককো, অসিতাভুয পঞ্চমৱচ্ছনখো;
দিজ পেমৱৰুত্তমএকপদং, কুমিনামুখ পিঙ্গলকেন দসাতি.