২৪০. মহাপিঙ্গলজাতকং (২-৯-১০)

১৭৯. সব্বো জনো হিংসিতো পিঙ্গলেন, তস্মিং মতে পচ্চযা [পচ্চযং (সী. স্যা. পী.)] ৱেদযন্তি;

পিযো নু তে আসি অকণ্হনেত্তো, কস্মা নু ত্ৱং ৰোদসি দ্ৱাৰপাল.

১৮০. ন মে পিযো আসি অকণ্হনেত্তো, ভাযামি পচ্চাগমনায তস্স;

ইতো গতো হিংসেয্য মচ্চুৰাজং, সো হিংসিতো আনেয্য পুন ইধ.

১৮১. দড্ঢো ৱাহসহস্সেহি, সিত্তো ঘটসতেহি সো;

পৰিক্খতা চ সা ভূমি, মা ভাযি নাগমিস্সতীতি.

মহাপিঙ্গলজাতকং দসমং.

উপাহনৱগ্গো নৱমো.

তস্সুদ্দানং –

ৱৰুপাহন খুজ্জ ৱিকণ্ণককো, অসিতাভুয পঞ্চমৱচ্ছনখো;

দিজ পেমৱৰুত্তমএকপদং, কুমিনামুখ পিঙ্গলকেন দসাতি.