২৩১. উপাহনজাতকং (২-৯-১)
১৬১. যথাপি কীতা পুৰিসস্সুপাহনা, সুখস্স অত্থায দুখং উদব্বহে;
ঘম্মাভিতত্তা থলসা পপীড়িতা, তস্সেৱ পাদে পুৰিসস্স খাদৰে.
১৬২. এৱমেৱ যো দুক্কুলীনো অনৰিযো, তম্মাক [তম্হাক (সী.), তুম্হাক (স্যা. পী.)] ৱিজ্জঞ্চ সুতঞ্চ আদিয;
তমেৱ সো তত্থ সুতেন খাদতি, অনৰিযো ৱুচ্চতি দুপাহনূপমোতি [পানদূপমোতি (সী. পী.)].
উপাহনজাতকং পঠমং.