২. জীৱিকসুত্তং

৯১. ৱুত্তঞ্হেতং ভগৱতা, ৱুত্তমৰহতাতি মে সুতং –

‘‘অন্তমিদং, ভিক্খৱে, জীৱিকানং যদিদং পিণ্ডোল্যং. অভিসাপোযং [অভিসাপাযং (সী.), অভিলাপাযং (স্যা. পী.), অভিসপাযং (ক.)], ভিক্খৱে, লোকস্মিং – ‘পিণ্ডোলো ৱিচৰসি পত্তপাণী’তি. তঞ্চ খো এতং, ভিক্খৱে, কুলপুত্তা উপেন্তি অত্থৱসিকা, অত্থৱসং পটিচ্চ; নেৱ ৰাজাভিনীতা, ন চোৰাভিনীতা, ন ইণট্টা, ন ভযট্টা, ন আজীৱিকাপকতা. অপি চ খো ‘ওতিণ্ণম্হা জাতিযা জৰায মৰণেন সোকেহি পৰিদেৱেহি দুক্খেহি দোমনস্সেহি উপাযাসেহি দুক্খোতিণ্ণা দুক্খপৰেতা, অপ্পেৱ নাম ইমস্স কেৱলস্স দুক্খক্খন্ধস্স অন্তকিৰিযা পঞ্ঞাযেথা’তি. এৱং পব্বজিতো চাযং, ভিক্খৱে, কুলপুত্তো সো চ হোতি অভিজ্ঝালু কামেসু তিব্বসাৰাগো, ব্যাপন্নচিত্তো পদুট্ঠমনসঙ্কপ্পো, মুট্ঠস্সতি অসম্পজানো অসমাহিতো ৱিব্ভন্তচিত্তো পাকতিন্দ্ৰিযো. সেয্যথাপি, ভিক্খৱে, ছৱালাতং উভতোপদিত্তং মজ্ঝে গূথগতং নেৱ গামে কট্ঠত্থং ফৰতি ন অৰঞ্ঞেः তথূপমাহং, ভিক্খৱে, ইমং পুগ্গলং ৱদামি গিহিভোগা পৰিহীনো সামঞ্ঞত্থঞ্চ ন পৰিপূৰেতী’’তি. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ. তত্থেতং ইতি ৱুচ্চতি –

‘‘গিহিভোগা পৰিহীনো, সামঞ্ঞত্থঞ্চ দুব্ভগো;

পৰিধংসমানো পকিৰেতি, ছৱালাতংৱ নস্সতি.

‘‘কাসাৱকণ্ঠা বহৱো, পাপধম্মা অসঞ্ঞতা;

পাপা পাপেহি কম্মেহি, নিৰযং তে উপপজ্জৰে.

‘‘সেয্যো অযোগুড়ো ভুত্তো, তত্তো অগ্গিসিখূপমো;

যঞ্চে ভুঞ্জেয্য দুস্সীলো, ৰট্ঠপিণ্ডমসঞ্ঞতো’’তি.

অযম্পি অত্থো ৱুত্তো ভগৱতা, ইতি মে সুতন্তি. দুতিযং.