৪. পঞ্ঞাপৰিহীনসুত্তং

৪১. ৱুত্তঞ্হেতং ভগৱতা, ৱুত্তমৰহতাতি মে সুতং –

‘‘তে, ভিক্খৱে, সত্তা সুপৰিহীনা যে অৰিযায পঞ্ঞায পৰিহীনা. তে দিট্ঠেৱ ধম্মে দুক্খং ৱিহৰন্তি সৱিঘাতং সউপাযাসং সপৰিড়াহং; কাযস্স ভেদা পৰং মৰণা দুগ্গতি পাটিকঙ্খা. তে [তে চ খো (?)], ভিক্খৱে, সত্তা অপৰিহীনা যে অৰিযায পঞ্ঞায অপৰিহীনা. তে দিট্ঠেৱ ধম্মে সুখং ৱিহৰন্তি অৱিঘাতং অনুপাযাসং অপৰিড়াহং; কাযস্স ভেদা পৰং মৰণা সুগতি পাটিকঙ্খা’’তি. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ. তত্থেতং ইতি ৱুচ্চতি –

‘‘পঞ্ঞায পৰিহানেন, পস্স লোকং সদেৱকং;

নিৱিট্ঠং নামৰূপস্মিং, ইদং সচ্চন্তি মঞ্ঞতি.

‘‘পঞ্ঞা হি সেট্ঠা লোকস্মিং, যাযং নিব্বেধগামিনী;

যায সম্মা পজানাতি, জাতিভৱপৰিক্খযং.

‘‘তেসং দেৱা মনুস্সা চ, সম্বুদ্ধানং সতীমতং;

পিহযন্তি হাসপঞ্ঞানং [হাসুপঞ্ঞানং (সী. অট্ঠ.)], সৰীৰন্তিমধাৰিন’’ন্তি.

অযম্পি অত্থো ৱুত্তো ভগৱতা, ইতি মে সুতন্তি. চতুত্থং.