১০. দসমসিক্খাপদৱণ্ণনা
১০৬২. দসমে – পসাখেতি অধোকাযে. অধোকাযো হি যস্মা ততো ৰুক্খস্স সাখা ৱিয উভো ঊৰূ পভিজ্জিত্ৱা গতা, তস্মা পসাখোতি ৱুচ্চতি.
১০৬৫. ভিন্দাতিআদীসু সচে ‘‘ভিন্দ, ফালেহী’’তি সব্বানি আণাপেতি, সো চ তথেৱ কৰোতি, ছ আণত্তিদুক্কটানি ছ চ পাচিত্তিযানি আপজ্জতি. অথাপি এৱং আণাপেতি – ‘‘উপাসক, যংকিঞ্চি এত্থ কাতব্বং, তং সব্বং কৰোহী’’তি, সো চ সব্বানিপি ভেদনাদীনি কৰোতি; একৱাচায ছ দুক্কটানি ছ পাচিত্তিযানীতি দ্ৱাদস আপত্তিযো. সচে পন ভেদনাদীসুপি একংযেৱ ৱত্ৱা ‘‘ইদং কৰোহী’’তি আণাপেতি, সো চ সব্বানি কৰোতি, যং আণত্তং, তস্সেৱ কৰণে পাচিত্তিযং. সেসেসু অনাপত্তি. সেসং উত্তানমেৱ.
কথিনসমুট্ঠানং – কিৰিযাকিৰিযং, নোসঞ্ঞাৱিমোক্খং, অচিত্তকং, পণ্ণত্তিৱজ্জং, কাযকম্মং, ৱচীকম্মং, তিচিত্তং, তিৱেদনন্তি.
দসমসিক্খাপদং.
আৰামৱগ্গো ছট্ঠো.