১. তিণকট্ঠসুত্তৱণ্ণনা

১২৪. অনমতগ্গসংযুত্তস্স পঠমে অনমতগ্গোতি অনু অমতগ্গো, ৱস্সসতং ৱস্সসহস্সং ঞাণেন অনুগন্ত্ৱাপি অমতগ্গো অৱিদিতগ্গো, নাস্স সক্কা ইতো ৱা এত্তো ৱা অগ্গং জানিতুং, অপৰিচ্ছিন্নপুব্বাপৰকোটিকোতি অত্থো. সংসাৰোতি খন্ধাদীনং অৱিচ্ছিন্নপ্পৱত্তা পটিপাটি. পুব্বা কোটি ন পঞ্ঞাযতীতি পুৰিমমৰিযাদা ন দিস্সতি. যদগ্গেন চস্স পুৰিমা কোটি ন পঞ্ঞাযতি, পচ্ছিমাপি তদগ্গেনেৱ ন পঞ্ঞাযতি, ৱেমজ্ঝেযেৱ পন সত্তা সংসৰন্তি. পৰিযাদানং গচ্ছেয্যাতি ইদং উপমায খুদ্দকত্তা ৱুত্তং. বাহিৰসমযস্মিঞ্হি অত্থো পৰিত্তো হোতি, উপমা মহতী. ‘‘হত্থী ৱিয অযং গোণো, গোণো ৱিয সূকৰো, সমুদ্দো ৱিয তড়াক’’ন্তি হি ৱুত্তে ন তেসং তাদিসং পমাণং হোতি. বুদ্ধসমযে পন উপমা পৰিত্তা, অত্থো মহা. পাড়িযঞ্হি একো জম্বুদীপো গহিতো, এৱৰূপানং পন জম্বুদীপানং সতেপি সহস্সেপি সতসহস্সেপি তিণাদীনি তেন উপক্কমেন পৰিযাদানং গচ্ছেয্যুং, ন ত্ৱেৱ পুৰিসস্স মাতু মাতৰোতি. দুক্খং পচ্চনুভূতন্তি তুম্হেহি দুক্খং অনুভূতং. তিব্বন্তি তস্সেৱ ৱেৱচনং. ব্যসনন্তি ঞাতিব্যসনাদিঅনেকৱিধং. কটসীতি সুসানং, পথৱীযেৱ ৱা. সা হি পুনপ্পুনং মৰন্তেহি সৰীৰনিক্খেপেন ৱড্ঢিতা. অলমেৱাতি যুত্তমেৱ. পঠমং.