৩. মহালিসুত্তৱণ্ণনা

২৫৯. ততিযে উপসঙ্কমীতি ‘‘সক্কো দেৱৰাজাতি কথেন্তি, অত্থি নু খো সো সক্কো, যেন সো দিট্ঠপুব্বোতি ইমমত্থং দসবলং পুচ্ছিস্সামী’’তি উপসঙ্কমি. তঞ্চ পজানামীতি বহুৱচনে একৱচনং, তে চ ধম্মে পজানামীতি অত্থো. সক্কো কিৰ অনন্তৰে অত্তভাৱে মগধৰট্ঠে মচলগামে মঘো নাম মাণৱো অহোসি পণ্ডিতো ব্যত্তো, বোধিসত্তচৰিযা ৱিয চ তস্স চৰিযা অহোসি. সো তেত্তিংস পুৰিসে গহেত্ৱা কল্যাণমকাসি. একদিৱসং অত্তনোৱ পঞ্ঞায উপপৰিক্খিত্ৱা গামমজ্ঝে মহাজনস্স সন্নিপতিতট্ঠানে কচৱৰং উভতোপস্সেসু অপব্যূহিত্ৱা তং ঠানং ৰমণীযং অকাসি. পুন তত্থেৱ মণ্ডপং কাৰেসি. পুন গচ্ছন্তে কালে সালং কাৰেসি. গামতো চ নিক্খমিত্ৱা গাৱুতম্পি অড্ঢযোজনম্পি তিগাৱুতম্পি যোজনম্পি ৱিচৰিত্ৱা তেহি সহাযেহি সদ্ধিং ৱিসমং সমং অকাসি. তে সব্বেৱ একচ্ছন্দা তত্থ তত্থ সেতুযুত্তট্ঠানে সেতুং, মণ্ডপসালাপোক্খৰণিমালাৱচ্ছৰোপনপদীনং যুত্তট্ঠানেসু মণ্ডপসালাপোক্খৰণিমালাৱচ্ছৰোপনাদীনি কৰোন্তা বহুং পুঞ্ঞমকংসু. মঘো সত্ত ৱতপদানি পূৰেত্ৱা কাযস্স ভেদা সদ্ধিং সহাযেহি তাৱতিংসভৱনে নিব্বত্তি. তং সব্বং ভগৱা জানাতি. তেনাহ – যেসং ধম্মানং সমাদিন্নত্তা সক্কো সক্কত্তং অজ্ঝগা, তঞ্চ পজানামীতি. অযং সক্কস্স সক্কত্তাধিগমে সঙ্খেপকথা, ৱিত্থাৰো পন সুমঙ্গলৱিলাসিনিযা দীঘনিকাযট্ঠকথায সক্কপণ্হৱণ্ণনাযং ৱুত্তো. ততিযং.