৯. সধাযমানসুত্তৱণ্ণনা

৪৯. নৱমে মাণৱকাতি তৰুণা. পঠমে যোব্বনে ঠিতা ব্ৰাহ্মণকুমাৰকা ইধাধিপ্পেতা.

সধাযমানৰূপাতি উপ্পণ্ডনজাতিকং ৱচনং সন্ধায ৱুত্তং. অঞ্ঞেসং উপ্পণ্ডেন্তা সধন্তি, তদত্থৱচনসীলাতি অত্থো. তস্সাযং ৱচনত্থো – সধনং সধো, তং আচিক্খন্তীতি সধযমানাতি ৱত্তব্বে দীঘং কত্ৱা ‘‘সধাযমানা’’তি ৱুত্তং. অথ ৱা ৱিসেসতো সসেধে ৱিয অত্তানং আৱদন্তীতি সধাযমানা. তে এৱং সভাৱতায ‘‘সধাযমানৰূপা’’তি ৱুত্তং. ‘‘সদ্দাযমানৰূপা’’তিপি পাঠো, উচ্চাসদ্দমহাসদ্দং কৰোন্তাতি অত্থো. ভগৱতো অৱিদূৰে অতিক্কমন্তীতি ভগৱতো সৱনৱিসযে তং তং মুখাৰুড়্হং ৱদন্তা অতিযন্তি.

এতমত্থং ৱিদিত্ৱাতি এতং তেসং ৱাচায অসঞ্ঞতভাৱং জানিত্ৱা তদত্থদীপকং ধম্মসংৱেগৱসেন ইমং উদানং উদানেসি.

তত্থ পৰিমুট্ঠাতি দন্ধা মুট্ঠস্সতিনো. পণ্ডিতাভাসাতি পণ্ডিতপতিৰূপকা ‘‘কে অঞ্ঞে জানন্তি, মযমেৱেত্থ জানামা’’তি তস্মিং তস্মিং অত্থে অত্তানমেৱ জানন্তং কত্ৱা সমুদাচৰণতো. ৱাচাগোচৰভাণিনোতি যেসং ৱাচা এৱ গোচৰো ৱিসযো, তে ৱাচাগোচৰভাণিনো, ৱাচাৱত্থুমত্তস্সেৱ ভাণিনো অত্থস্স অপৰিঞ্ঞাতত্তা. অথ ৱা ৱাচায অগোচৰং অৰিযানং কথায অৱিসযং মুসাৱাদং ভণন্তীতি ৱাচাগোচৰভাণিনো. অথ ৱা ‘‘গোচৰভাণিনো’’তি এত্থ আকাৰস্স ৰস্সভাৱো কতো. ৱাচাগোচৰা, ন সতিপট্ঠানাদিগোচৰা ভাণিনোৱ. কথং ভাণিনো? যাৱিচ্ছন্তি মুখাযামং অত্তনো যাৱ মুখাযামং যাৱ মুখপ্পসাৰণং ইচ্ছন্তি, তাৱ পসাৰেত্ৱা ভাণিনো, পৰেসু গাৰৱেন, অত্তনো অৱিসযতায চ মুখসঙ্কোচং ন কৰোন্তীতি অত্থো. অথ ৱা ৱাচাগোচৰা এৱ হুত্ৱা ভাণিনো, সযং অজানিত্ৱা পৰপত্তিকা এৱ হুত্ৱা ৱত্তাৰোতি অত্থো. ততো এৱ যাৱিচ্ছন্তি মুখাযামং যেন ৱচনেন সাৱেতব্বা, তং অচিন্তেত্ৱা যাৱদেৱ অত্তনো মুখপ্পসাৰণমত্তং ইচ্ছন্তীতি অত্থো. যেন নীতা ন তং ৱিদূতি যেন মুট্ঠস্সচ্চাদিনা নিল্লজ্জভাৱং পণ্ডিতমানীভাৱঞ্চ নীতা ‘‘মযমেৱং ভণামা’’তি, তং তথা অত্তনো ভণন্তস্স কাৰণং ন ৱিদূ, অৱিদ্দসুনো অসূৰা ন জানন্তীতি অত্থো.

নৱমসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.