৩. উপচালাথেৰীগাথাৱণ্ণনা

সতিমতীতিআদিকা উপচালায থেৰিযা গাথা. তস্সা ৱত্থু চালায থেৰিযা ৱত্থুম্হি ৱুত্তমেৱ. অযম্পি হি চালা ৱিয পব্বজিত্ৱা ৱিপস্সনং পট্ঠপেত্ৱা অৰহত্তং পত্ৱা উদানেন্তী –

১৮৯. ‘‘সতিমতী চক্খুমতী, ভিক্খুনী ভাৱিতিন্দ্ৰিযা;

পটিৱিজ্ঝি পদং সন্তং, অকাপুৰিসসেৱিত’’ন্তি. –

ইমং গাথং অভাসি.

তত্থ সতিমতীতি সতিসম্পন্না, পুব্বভাগে পৰমেন সতিনেপক্কেন সমন্নাগতা হুত্ৱা পচ্ছা অৰিযমগ্গস্স ভাৱিতত্তা সতিৱেপুল্লপ্পত্তিযা উত্তমায সতিযা সমন্নাগতাতি অত্থো. চক্খুমতীতি পঞ্ঞাচক্খুনা সমন্নাগতা, আদিতো উদযত্থগামিনিযা পঞ্ঞায অৰিযায নিব্বেধিকায সমন্নাগতা হুত্ৱা পঞ্ঞাৱেপুল্লপ্পত্তিযা পৰমেন পঞ্ঞাচক্খুনা সমন্নাগতাতি ৱুত্তং হোতি. অকাপুৰিসসেৱিতন্তি অলামকপুৰিসেহি উত্তমপুৰিসেহি অৰিযেহি বুদ্ধাদীহি সেৱিতং.

‘‘কিন্নু জাতিং ন ৰোচেসী’’তি গাথা থেৰিং কামেসু উপহাৰেতুকামেন মাৰেন ৱুত্তা. ‘‘কিং নু ত্ৱং ভিক্খুনি ন ৰোচেসী’’তি (সং. নি. ১.১৬৭) হি মাৰেন পুট্ঠা থেৰী আহ – ‘‘জাতিং খ্ৱাহং, আৱুসো, ন ৰোচেমী’’তি. অথ নং মাৰো জাতস্স কামা পৰিভোগা, তস্মা জাতিপি ইচ্ছিতব্বা, কামাপি পৰিভুঞ্জিতব্বাতি দস্সেন্তো –

১৯০. ‘‘কিন্নু জাতিং ন ৰোচেসি, জাতো কামানি ভুঞ্জতি;

ভুঞ্জাহি কামৰতিযো, মাহু পচ্ছানুতাপিনী’’তি. –

গাথমাহ.

তস্সত্থো – কিং নু তং কাৰণং, যেন ত্ৱং উপচালে জাতিং ন ৰোচেসি ন ৰোচেয্যাসি, ন তং কাৰণং অত্থি. যস্মা জাতো কামানি ভুঞ্জতি ইধ জাতো কামগুণসংহিতানি ৰূপাদীনি পটিসেৱন্তো কামসুখং পৰিভুঞ্জতি. ন হি অজাতস্স তং অত্থি, তস্মা ভুঞ্জাহি কামৰতিযো কামখিড্ডাৰতিযো অনুভৱ. মাহু পচ্ছানুতাপিনী ‘‘যোব্বঞ্ঞে সতি ৱিজ্জমানেসু ভোগেসু ন মযা কামসুখমনুভূত’’ন্তি পচ্ছানুতাপিনী মা অহোসি. ইমস্মিং লোকে ধম্মা নাম যাৱদেৱ অত্থাধিগমত্থো অত্থো চ কামসুখত্থোতি পাকটোযমত্থোতি অধিপ্পাযো.

তং সুত্ৱা থেৰী জাতিযা দুক্খনিমিত্ততং অত্তনো চ তস্স ৱিসযাতিক্কমং ৱিভাৱেত্ৱা তজ্জেন্তী –

১৯১. ‘‘জাতস্স মৰণং হোতি, হত্থপাদান ছেদনং;

ৱধবন্ধপৰিক্লেসং, জাতো দুক্খং নিগচ্ছতি.

১৯২. ‘‘অত্থি সক্যকুলে জাতো, সম্বুদ্ধো অপৰাজিতো;

সো মে ধম্মমদেসেসি, জাতিযা সমতিক্কমং.

১৯৩. ‘‘দুক্খং দুক্খসমুপ্পাদং, দুক্খস্স চ অতিক্কমং;

অৰিযং চট্ঠঙ্গিকং মগ্গং, দুক্খূপসমগামিনং.

১৯৪. ‘‘তস্সাহং ৱচনং সুত্ৱা, ৱিহৰিং সাসনে ৰতা;

তিস্সো ৱিজ্জা অনুপ্পত্তা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং.

১৯৫. ‘‘সব্বত্থ ৱিহতা নন্দী, তমোক্খন্ধো পদালিতো;

এৱং জানাহি পাপিম, নিহতো ত্ৱমসি অন্তকা’’তি. –

ইমা গাথা অভাসি.

তত্থ জাতস্স মৰণং হোতীতি যস্মা জাতস্স সত্তস্স মৰণং হোতি, ন অজাতস্স. ন কেৱলং মৰণমেৱ, অথ খো জৰাৰোগাদযো যত্তকানত্থা, সব্বেপি তে জাতস্স হোন্তি জাতিহেতুকা. তেনাহ ভগৱা – ‘‘জাতিপচ্চযা জৰামৰণং সোকপৰিদেৱদুক্খদোমনস্সুপাযাসা সম্ভৱন্তী’’তি (মহাৱ. ১; ৱিভ. ২২৫; উদা. ১). তেনেৱাহ – ‘‘হত্থপাদান ছেদন’’ন্তি হত্থপাদানং ছেদনং জাতস্সেৱ হোতি, ন অজাতস্স. হত্থপাদছেদনাপদেসেন চেত্থ বাত্তিংস কম্মকাৰণাপি দস্সিতা এৱাতি দট্ঠব্বং. তেনেৱাহ – ‘‘ৱধবন্ধপৰিক্লেসং, জাতো দুক্খং নিগচ্ছতী’’তি. জীৱিতৱিযোজনমুট্ঠিপ্পহাৰাদিসঙ্খাতং ৱধপৰিক্লেসঞ্চেৱ অন্দুবন্ধনাদিসঙ্খাতং বন্ধপৰিক্লেসং অঞ্ঞঞ্চ যংকিঞ্চি দুক্খং নাম তং সব্বং জাতো এৱ নিগচ্ছতি, ন অজাতো, তস্মা জাতিং ন ৰোচেমীতি.

ইদানি জাতিযা কামানঞ্চ অচ্চন্তমেৱ অত্তনা সমতিক্কন্তভাৱং মূলতো পট্ঠায দস্সেন্তী – ‘‘অত্থি সক্যকুলে জাতো’’তিআদিমাহ. তত্থ অপৰাজিতোতি কিলেসমাৰাদিনা কেনচি ন পৰাজিতো. সত্থা হি সব্বাভিভূ সদেৱকং লোকং অঞ্ঞদত্থু অভিভৱিত্ৱা ঠিতো, তস্মা অপৰাজিতো. সেসং ৱুত্তনযত্তা উত্তানমেৱ.

উপচালাথেৰীগাথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.

সত্তকনিপাতৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.