১০. মণিকাৰকুলূপকতিস্সত্থেৰৱত্থু

গব্ভমেকেতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো মণিকাৰকুলূপকং তিস্সত্থেৰং আৰব্ভ কথেসি.

সো কিৰ থেৰো একস্স মণিকাৰস্স কুলে দ্ৱাদস ৱস্সানি ভুঞ্জি. তস্মিং কুলে জযম্পতিকা মাতাপিতুট্ঠানে ঠত্ৱা থেৰং পটিজগ্গিংসু. অথেকদিৱসং সো মণিকাৰো থেৰস্স পুৰতো মংসং ছিন্দন্তো নিসিন্নো হোতি. তস্মিং খণে ৰাজা পসেনদি কোসলো একং মণিৰতনং ‘‘ইমং ধোৱিত্ৱা ৱিজ্ঝিত্ৱা পহিণতূ’’তি পেসেসি. মণিকাৰো সলোহিতেনেৱ হত্থেন তং পটিগ্গহেত্ৱা পেড়ায উপৰি ঠপেত্ৱা হত্থধোৱনত্থং অন্তো পাৱিসি. তস্মিং পন গেহে পোসাৱনিযকোঞ্চসকুণো অত্থি. সো লোহিতগন্ধেন মংসসঞ্ঞায তং মণিং থেৰস্স পস্সন্তস্সেৱ গিলি. মণিকাৰো আগন্ত্ৱা মণিং অপস্সন্তো ‘‘মণি কেন গহিতো’’তি ভৰিযঞ্চ পুত্তকে চ পটিপাটিযা পুচ্ছিত্ৱা তেহি ‘‘ন গণ্হামা’’তি ৱুত্তে ‘‘থেৰেন গহিতো ভৱিস্সতী’’তি. চিন্তেত্ৱা ভৰিযায সদ্ধিং মন্তেসি – ‘‘থেৰেন মণি গহিতো ভৱিস্সতী’’তি. সা, সামি, মা এৱং অৱচ, এত্তকং কালং মযা থেৰস্স ন কিঞ্চি ৱজ্জং দিট্ঠপুব্বং, ন সো মণিং গণ্হাতীতি. মণিকাৰো থেৰং পুচ্ছি – ‘‘ভন্তে, ইমস্মিং ঠানে মণিৰতনং তুম্হেহি গহিত’’ন্তি. ন গণ্হামি, উপাসকাতি. ভন্তে, ন ইধ অঞ্ঞো অত্থি, তুম্হেহিযেৱ গহিতো ভৱিস্সতি, দেথ মে মণিৰতনন্তি. সো তস্মিং অসম্পটিচ্ছন্তে পুন ভৰিযং আহ – ‘‘থেৰেনেৱ মণি গহিতো, পীড়েত্ৱা নং পুচ্ছিস্সামী’’তি. সা, সামি, মা নো নাসযি, ৱৰং অম্হেহি দাসব্যং উপগন্তুং, ন চ থেৰং এৱৰূপং ৱত্তুন্তি. সো ‘‘সব্বেৱ মযং দাসত্তং উপগচ্ছন্তা মণিমূলং ন অগ্ঘামা’’তি ৰজ্জুং গহেত্ৱা থেৰস্স সীসং ৱেঠেত্ৱা দণ্ডেন ঘট্টেসি. থেৰস্স সীসতো চ কণ্ণনাসাহি চ লোহিতং পগ্ঘৰি, অক্খীনি নিক্খমনাকাৰপ্পত্তানি অহেসুং, সো ৱেদনাপমত্তো ভূমিযং পতি. কোঞ্চো লোহিতগন্ধেনা গন্ত্ৱা লোহিতং পিৱি. অথ নং মণিকাৰো থেৰে উপ্পন্নকোধৱেগেন ‘‘ত্ৱং কিং কৰোসী’’তি পাদেন পহৰিত্ৱা খিপি. সো একপ্পহাৰেনেৱ মৰিত্ৱা উত্তানো অহোসি.

থেৰো তং দিস্ৱা, উপাসক, সীসে ৱেঠনং তাৱ মে সিথিলং কত্ৱা ইমং কোঞ্চং ওলোকেহি ‘‘মতো ৱা, নো ৱা’’তি. অথ নং সো আহ – ‘‘এসো ৱিয ত্ৱম্পি মৰিস্সসী’’তি. উপাসক, ইমিনা সো মণি গিলিতো, সচে অযং ন অমৰিস্সা, ন তে অহং মৰন্তোপি মণিং আচিক্খিস্সন্তি. সো তস্স উদৰং ফালেত্ৱা মণিং দিস্ৱা পৱেধেন্তো সংৱিগ্গমানসো থেৰস্স পাদমূলে নিপজ্জিত্ৱা ‘‘খমথ, মে, ভন্তে, অজানন্তেন মযা কত’’ন্তি আহ. উপাসক, নেৱ তুয্হং দোসো অত্থি, ন ময্হং, ৱট্টস্সেৱেস দোসো, খমামি তেতি. ভন্তে, সচে মে খমথ, পকতিনিযামেনেৱ মে গেহে নিসীদিত্ৱা ভিক্খং গণ্হথাতি. ‘‘উপাসক, ন দানাহং ইতো পট্ঠায পৰেসং গেহস্স অন্তোছদনং পৱিসিস্সামি, অন্তোগেহপৱেসনস্সেৱ হি অযং দোসো, ইতো পট্ঠায পাদেসু আৱহন্তেসু গেহদ্ৱাৰে ঠিতোৱ ভিক্খং গণ্হিস্সামী’’তি ৱত্ৱা ধুতঙ্গং সমাদায ইমং গাথমাহ –

‘‘পচ্চতি মুনিনো ভত্তং, থোকং থোকং কুলে কুলে;

পিণ্ডিকায চৰিস্সামি, অত্থি জঙ্ঘবলং মমা’’তি. (থেৰগা. ২৪৮) –

ইদঞ্চ পন ৱত্ৱা থেৰো তেনেৱ ব্যাধিনা ন চিৰস্সেৱ পৰিনিব্বাযি. কোঞ্চো মণিকাৰস্স ভৰিযায কুচ্ছিস্মিং পটিসন্ধিং গণ্হি. মণিকাৰো কালং কত্ৱা নিৰযে নিব্বত্তি. মণিকাৰস্স ভৰিযা থেৰে মুদুচিত্ততায কালং কত্ৱা দেৱলোকে নিব্বত্তি. ভিক্খূ সত্থাৰং তেসং অভিসম্পৰাযং পুচ্ছিংসু. সত্থা, ‘‘ভিক্খৱে, ইধেকচ্চে গব্ভে নিব্বত্তন্তি, একচ্চে পাপকাৰিনো নিৰযে নিব্বত্তন্তি, একচ্চে কতকল্যাণা দেৱলোকে নিব্বত্তন্তি, অনাসৱা পন পৰিনিব্বাযন্তী’’তি ৱত্ৱা অনুসন্ধিং ঘটেত্ৱা ধম্মং দেসেন্তো ইমং গাথমাহ –

১২৬. ‘‘গব্ভমেকে উপ্পজ্জন্তি, নিৰযং পাপকম্মিনো;

সগ্গং সুগতিনো যন্তি, পৰিনিব্বন্তি অনাসৱা’’তি.

তত্থ গব্ভন্তি ইধ মনুস্সগব্ভোৱ অধিপ্পেতো. সেসমেত্থ উত্তানত্থমেৱ.

দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

মণিকাৰকুলূপকতিস্সত্থেৰৱত্থু দসমং.