১০. ধম্মস্সৱনৱত্থু
অপ্পকা তে মনুস্সেসূতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো ধম্মস্সৱনং আৰব্ভ কথেসি.
সাৱত্থিযং কিৰ একৱীথিৱাসিনো মনুস্সা সমগ্গা হুত্ৱা গণবন্ধেন দানং দত্ৱা সব্বৰত্তিং ধম্মস্সৱনং কাৰেসুং, সব্বৰত্তিং পন ধম্মং সোতুং নাসক্খিংসু. একচ্চে কামৰতিনিস্সিতা হুত্ৱা, পুন গেহমেৱ গতা, একচ্চে দোসনিস্সিতা হুত্ৱা, একচ্চে মাননিস্সিতা হুত্ৱা, একচ্চে থিনমিদ্ধসমঙ্গিনো হুত্ৱা তত্থেৱ নিসীদিত্ৱা পচলাযন্তা সোতুং নাসক্খিংসু. পুনদিৱসে ভিক্খূ তং পৱত্তিং ঞত্ৱা ধম্মসভাযং কথং সমুট্ঠাপেসুং. সত্থা আগন্ত্ৱা ‘‘কায নুত্থ, ভিক্খৱে, এতৰহি কথায সন্নিসিন্না’’তি পুচ্ছিত্ৱা ‘‘ইমায নামা’’তি ৱুত্তে, ‘‘ভিক্খৱে, ইমা সত্তা নাম যেভুয্যেন ভৱনিস্সিতা, ভৱেসু এৱ লগ্গা ৱিহৰন্তি, পাৰগামিনো নাম অপ্পকা’’তি অনুসন্ধিং ঘটেত্ৱা ধম্মং দেসেন্তো ইমা গাথা আহ –
৮৫. ‘‘অপ্পকা তে মনুস্সেসু, যে জনা পাৰগামিনো;
অথাযং ইতৰা পজা, তীৰমেৱানুধাৱতি.
৮৬. ‘‘যে চ খো সম্মদক্খাতে, ধম্মে ধম্মানুৱত্তিনো;
তে জনা পাৰমেস্সন্তি, মচ্চুধেয্যং সুদুত্তৰ’’ন্তি.
তত্থ অপ্পকাতি থোকা ন বহূ. পাৰগামিনোতি নিব্বানপাৰগামিনো. অথাযং ইতৰা পজাতি যা পনাযং অৱসেসা পজা সক্কাযদিট্ঠিতীৰমেৱ অনুধাৱতি, অযমেৱ বহুতৰাতি অত্থো. সম্মদক্খাতেতি সম্মা অক্খাতে সুকথিতে. ধম্মেতি দেসনাধম্মে. ধম্মানুৱত্তিনোতি তং ধম্মং সুত্ৱা তদনুচ্ছৱিকং পটিপদং পূৰেত্ৱা মগ্গফলসচ্ছিকৰণেন ধম্মানুৱত্তিনো. পাৰমেস্সন্তীতি তে এৱৰূপা জনা নিব্বানপাৰং গমিস্সন্তি. মচ্চুধেয্যন্তি কিলেসমাৰসঙ্খাতস্স মচ্চুস্স নিৱাসট্ঠানভূতং তেভূমিকৱট্টং. সুদুত্তৰন্তি যে জনা ধম্মানুৱত্তিনো, তে এতং সুদুত্তৰং দুৰতিক্কমং মাৰধেয্যং তৰিত্ৱা অতিক্কমিত্ৱা নিব্বানপাৰং গমিস্সন্তীতি অত্থো.
দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.
ধম্মস্সৱনৱত্থু দসমং.