১. আপাযিকসুত্তং
১১৪. ‘‘তযোমে, ভিক্খৱে, আপাযিকা নেৰযিকা ইদমপ্পহায. কতমে তযো? যো চ অব্ৰহ্মচাৰী ব্ৰহ্মচাৰিপটিঞ্ঞো, যো চ সুদ্ধং ব্ৰহ্মচৰিযং চৰন্তং অমূলকেন [অভূতেন (ক.)] অব্ৰহ্মচৰিযেন অনুদ্ধংসেতি, যো চাযং এৱংৱাদী এৱংদিট্ঠি – ‘নত্থি কামেসু দোসো’তি, সো তায কামেসু পাতব্যতং আপজ্জতি. ইমে খো, ভিক্খৱে, তযো আপাযিকা নেৰযিকা ইদমপ্পহাযা’’তি. পঠমং.