১. সাধুসুত্তং
১৭৮. [অ. নি. ১০.১৩৪] ‘‘সাধুঞ্চ ৱো, ভিক্খৱে, দেসেস্সামি অসাধুঞ্চ. তং সুণাথ, সাধুকং মনসি কৰোথ; ভাসিস্সামী’’তি. ‘‘এৱং, ভন্তে’’তি খো তে ভিক্খূ ভগৱতো পচ্চস্সোসুং. ভগৱা এতদৱোচ –
‘‘কতমঞ্চ, ভিক্খৱে, অসাধু? পাণাতিপাতো, অদিন্নাদানং, কামেসুমিচ্ছাচাৰো, মুসাৱাদো, পিসুণা ৱাচা, ফৰুসা ৱাচা, সম্ফপ্পলাপো, অভিজ্ঝা, ব্যাপাদো, মিচ্ছাদিট্ঠি – ইদং ৱুচ্চতি, ভিক্খৱে, অসাধু.
‘‘কতমঞ্চ, ভিক্খৱে, সাধু? পাণাতিপাতা ৱেৰমণী, অদিন্নাদানা ৱেৰমণী, কামেসুমিচ্ছাচাৰা ৱেৰমণী, মুসাৱাদা ৱেৰমণী, পিসুণায ৱাচায ৱেৰমণী, ফৰুসায ৱাচায ৱেৰমণী, সম্ফপ্পলাপা ৱেৰমণী, অনভিজ্ঝা, অব্যাপাদো, সম্মাদিট্ঠি – ইদং ৱুচ্চতি, ভিক্খৱে, সাধূ’’তি. পঠমং.