๙. อปริยาปนฺนกถาวณฺณนา

๗๐๙-๗๑๐. ตสฺมา ทิฏฺฐิ โลกิยปริยาปนฺนา น โหตีติ อตฺถํ วทนฺติ, เอวํ สติ อติปฺปสงฺโค โหติ วีตโทสาทิโวหารภาวโตติ. ตโต อญฺญถา อตฺถํ วทนฺโต ‘‘รูปทิฏฺฐิยา’’ติอาทิมาห. ตตฺถ อาทิ-สทฺเทน อรูปทิฏฺฐิอาทึ สงฺคณฺหาติ. ปรวาทิอธิปฺปายวเสน อยมตฺถวิภาวนาติ อาห ‘‘ยทิ จ ปริยาปนฺนา สิยา’’ติ. ตถา จ สตีติ ทิฏฺฐิยา กามธาตุปริยาปนฺนตฺเต สตีติ อตฺโถ. ตสฺมาติ ‘‘วีตทิฏฺฐิโก’’ติ เอวํ โวหาราภาวโต. น หิ สา ตสฺส อวิคตา ทิฏฺฐิ, ยโต โส วีตทิฏฺฐิโกติ น วุจฺจติ. เยนาติ กามทิฏฺฐิภาเวน.

อปริยาปนฺนกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

จุทฺทสมวคฺควณฺณนา นิฏฺฐิตา.