๑๒. ทุพฺพจสิกฺขาปทวณฺณนา

๔๒๔. ทฺวาทสเม วมฺภนวจนนฺติ ครหวจนํ. สฏ-สทฺโท ปติตสทฺเทน สมานตฺโถ, ตสฺส จ วิเสสนสฺส ปรนิปาโตติ อาห ‘‘ตตฺถ ตตฺถ ปติตํ ติณกฏฺฐปณฺณ’’นฺติ. เกนาปีติ วาตาทิสทิเสน อุปชฺฌายาทินา.

๔๒๖. จิตฺตปริโยนาโห ทฬฺหโกโธว อุปนาโห. ตโตปิ พลวตโร ทุมฺโมจนีโย โกธาภิสงฺโค. โจทกํ ปฏิปฺผรณตาติ โจทกสฺส ปฏิวิรุทฺโธ หุตฺวา อวฏฺฐานํ. โจทกํ อปสาทนาติ วาจาย ฆฏฺฏนา. ปจฺจาโรปนาติ ‘‘ตฺวมฺปิ สาปตฺติโก’’ติ โจทกสฺส อาปตฺติอาโรปนา. ปฏิจรณตาติ ปฏิจฺฉาทนตา. อปทาเนนาติ อตฺตโน จริยาย. น สมฺปายนตาติ ‘‘ยํ ตฺวํ โจทโก วเทสิ ‘มยา เอส อาปตฺตึ อาปนฺโน ทิฏฺโฐ’ติ, ตฺวํ ตสฺมึ สมเย กึ กโรสิ, อยํ กึ กโรติ, กตฺถ จ ตฺวํ อโหสิ, กตฺถ อย’’นฺติอาทินา นเยน จริยํ ปุฏฺเฐน สมฺปาเทตฺวา อกถนํ.

‘‘ยสฺส สิยา อาปตฺตี’’ติ (มหาว. ๑๓๔) อิมินา นิทานวจเนน สพฺพาปิ อาปตฺติโย สงฺคหิตาติ อาห ‘‘ยสฺส สิยา’’ติอาทิ. องฺคานิ เจตฺถ ปฐมสงฺฆเภทสทิสานิ, อยํ ปน วิเสโส ยถา ตตฺถ เภทาย ปรกฺกมนํ, อิธ อวจนียกรณตา ทฏฺฐพฺพา.

ทุพฺพจสิกฺขาปทวณฺณนา นิฏฺฐิตา.