๑. วาตสุตฺตวณฺณนา

๒๐๖. น เอเต วาตาติ เย อิเม รุกฺขสาขาทิภญฺชนกรา, เอเต สตฺตกายตฺตา วาตา นาม น โหนฺติ. เต หิ นิจฺจา ธุวา สสฺสตา. เตนาห ‘‘วาโต ปนา’’ติอาทิ. เตน สตฺตสุ กาเยสุ จตุตฺถํ กายมาห. รุกฺขสาขาทิภญฺชนโก เอโส วาตเลโส นาม, วาตสทิโสติ อตฺโถ. เอสิกตฺถมฺโภ วิยาติ อิมินา นิจฺจลภาวเมว ทสฺเสติ, ปพฺพตกูฏํ วิยาติ อิมินา ปน สสฺสติสมํวาปิ. อยญฺหิ วายุ กายสฺส นิจฺจตํ อภินิวิสฺส ฐิโต ‘‘มา จ อนิจฺจตา ปโร โหตู’’ติ น วาตา วายนฺตีติ พาธติ. เอส นโย นทิโย สนฺทนฺตีติอาทีสุ. อุทกํ ปนาติ ทุติยํ กายํ สนฺธายาห. คพฺโภ ปน น นิกฺขมติ กูฏฏฺฐาทิภาเวเนว ตสฺส ลพฺภนโต. เนว เต อุเทนฺติ ยถา วาตา, เอวํ ติฏฺฐนโต โลกสฺส ปน ตถา มติมตฺตนฺติ อธิปฺปาโย.

วาตสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.