๕. มานตฺถทฺธสุตฺตวณฺณนา

๒๐๑. มาเนน ถทฺโธติ ‘‘อยํ โข’’ติอาทินา ปคฺคหิเตน มาเนน ถทฺโธ พชฺฌิตจิตฺโต ถทฺธอโยสลาโก วิย กสฺสจิปิ อโนนโต. น กิญฺจิ ชานาติ โลเก ปฏิสนฺถารมตฺตสฺสปิ อชานนโต.

อพฺภุตวิตฺตชาตาติ สญฺชาตอพฺภุตวิตฺตา. วิตฺตํ วิตฺตีติ จ ตุฏฺฐิปริยายา. อภูตปุพฺพายาติ ยา ตสฺสา ปริสาย วิตฺติ ตทา ภูตา, สา อิโต ปุพฺเพ อภูตา. เตนาห ‘‘อภูต…เป… สมนฺนาคตา’’ติ. อสฺส ปุคฺคลสฺสาติ อเนน ปุคฺคเลน. อปจิตาติ ปรมนิปจฺเจน ปูชนียสามญฺญโต ตตฺถ อตฺตโน ปกฺขิปนํ อิธ เทสนาโกสลฺลํ.

มานตฺถทฺธสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.