๑๘. อาจริยวตฺตกถา

๗๕. กินฺตายนฺติ เอตฺถ เอการโลปวเสน สนฺธิ โหตีติ อาห ‘‘กึเต อย’’นฺติ. ‘‘โอวทิตพฺโพติ’’อิมินา โอวทิโยติ เอตฺถ ณฺยปจฺจยสฺส กมฺมตฺถํ ทสฺเสติ. ‘‘ตทตฺถายา’’ติ อิมินา ‘‘ยทิทํ คณพนฺธิก’’นฺติ อุตฺตรวาเกฺย ยํสทฺทํ ทิสฺวา ปุพฺพวาเกฺย ตํสทฺทํ ญาเปติ, ตสฺส พาหุลฺลสฺส อตฺถายาติ อตฺโถ.

๗๖. โสติ ปสูโร ปริพฺพาชโก. เตนาติ อุทายิตฺเถเรน. สหธมฺมิกนฺติ สห ธมฺเมน การเณน. พฺยตฺโต ตาว ปุพฺเพ วุตฺตลกฺขโณ โหตุ, ปฏิพโล ปน กถํ ญาตพฺโพติ อาห ‘‘โย ปนา’’ติอาทิ. โย ปน สกฺโกตีติ สมฺพนฺโธ. จาติ สจฺจํ. เอตนฺติ ปฏิพลตฺตํ, ‘‘ปญฺจหิ…เป… วิเนตุ’’นฺติวจนํ วา.

๗๗. ติตฺถิยปกฺขสงฺกนฺเตสูติ ติตฺถิยสงฺขาตํ สาสนสฺส ปฏิปกฺขํ สงฺกมนฺเตสุ. อาจารสมาจารสิกฺขาปนกนฺติ อติวิย จริตพฺพํ อาภิสมาจาริกสีลํ สิกฺขาปนกํ. อิมินา อาจารํ สิกฺขาเปตีติ อาจริโยติ วจนตฺถํ ทสฺเสติ. นามมตฺตเมวาติ ‘‘อาจริโย’’ติ วา ‘‘อนฺเตวาสิโก’’ติ วา นามมตฺตเมว. นานนฺติ อุปชฺฌายโต วา สทฺธิวิหาริกโต วา นานํ.