๔. อนาทริยสิกฺขาปทํ

๓๔๒. จตุตฺเถ ธมฺโม นาม ตนฺติเยวาติ อาห ‘‘ตนฺตี’’ติ. ปเวณีติ ตสฺเสว เววจนํ. ‘‘ตํ วา น สิกฺขิตุกาโม’’ติ เอตฺถ ตํสทฺทสฺส อตฺถมาวิกาตุํ วุตฺตํ ‘‘เยน ปญฺญตฺเตนา’’ติ. วินเย อปญฺญตฺตํ สนฺธาย วุตฺตํ ‘‘อปญฺญตฺเตนา’’ติ อาห ‘‘สุตฺเต วา อภิธมฺเม วา อาคเตนา’’ติ.

๓๔๔. ปเวณิยาติ อุปาลิอาทิกาย อาจริยปรมฺปรสงฺขาตาย ตนฺติยา. กุรุนฺทิยํ วุตฺตนฺติ สมฺพนฺโธ. มหาปจฺจริยํ วุตฺตนฺติ สมฺพนฺโธ. ตํ สพฺพนฺติ กุรุนฺทิวาทมหาปจฺจริวาทสงฺขาตํ สพฺพํ ตํ วจนํ. ปเวณิยา อาคเตติ ปเวณิยา อาคตสงฺขาเต มหาอฏฺฐกถาวาเทติ. จตุตฺถํ.

๓๔๕. ปญฺจเม มนุสฺสวิคฺคเหติ มนุสฺสวิคฺคหปาราชิเกติ. ปญฺจมํ.