๓. ภิกฺขุนุปสฺสยสิกฺขาปทํ

๑๖๒. ตติเย ‘‘โอวทติ ปาจิตฺติยสฺสา’’ติ สามญฺญโต วุตฺเตปิ วิเสสโต อตฺโถ คเหตพฺโพติ อาห ‘‘อฏฺฐหิ ครุธมฺเมหิ โอวทนฺตสฺเสว ปาจิตฺติย’’นฺติ. อิโตติ อิมสฺมา สิกฺขาปทมฺหา. ยตฺถ ยตฺถาติ ยสฺมึ ยสฺมึ สิกฺขาปเท. สพฺพตฺถ ตตฺถ ตตฺถาติ โยชนาติ. ตติยํ.

ปกิณฺณกกถา

เอตฺถาติ อิมสฺมึ สิกฺขาปเท. อิทํ ปกิณฺณกํ วุตฺตนฺติ สมฺพนฺโธ. ตีณิ ปาจิตฺติยานีติ ภิกฺขุโน อสมฺมตตฺตา เอกํ ปาจิตฺติยํ, สูริยสฺส อตฺถงฺคตตฺตา เอกํ, ภิกฺขุนุปสฺสยํ อุปสงฺกมิตตฺตา เอกนฺติ ตีณิ ปาจิตฺติยานิ. กถนฺติ เกน การเณน โหตีติ โยชนา. ตตฺถาติ ภิกฺขุนุปสฺสยํ. ตสฺเสวาติ สมฺมตสฺเสว ภิกฺขุโน. อญฺเญน ธมฺเมนาติ ครุธมฺเมหิ อญฺเญน ธมฺเมน. ทิวา ปนาติ สูริยุคฺคมนโต ตสฺส อนตฺถงฺคเตเยวาติ.