๔. ญาณกถาวณฺณนา

๖๑๔-๖๑๕. ญาณกถายํ เสยฺยถาปิ มหาสงฺฆิกานนฺติ ปุพฺเพ ญาณํอนารมฺมณนฺติกถายํ (กถา. ๕๕๗ อาทโย) วุตฺเตหิ อนฺธเกหิ อญฺเญ อิธ มหาสงฺฆิกา ภเวยฺยุํ. ยทิ อญฺญาเณ วิคเตติอาทินา ราควิคโม วิย วีตราคปญฺญตฺติยา อญฺญาณวิคโม ญาณีปญฺญตฺติยา การณนฺติ ทสฺเสติ. น หิ ญาณํ อสฺส อตฺถีติ ญาณี, อถ โข อญฺญาณีปฏิปกฺขโต ญาณีติ. ยสฺมา ญาณปฏิลาเภนาติ เอตฺถ จ ญาณปฏิลาเภน อญฺญาณสฺส วิคตตฺตา โส ญาณีติ วตฺตพฺพตํ อาปชฺชตีติ อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ.

ญาณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.