๑๐. ทุติยพฺรหฺมจริยสุตฺตํ

๔๐. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘พฺรหฺมจริยญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, พฺรหฺมจริยตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ. กตโม จ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยตฺโถ? โย โข, ภิกฺขเว, ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยตฺโถ’’ติ. ทสมํ.

ปฏิปตฺติวคฺโค จตุตฺโถ.

ตสฺสุทฺทานํ –

ปฏิปตฺติ ปฏิปนฺโน จ, วิรทฺธญฺจ ปารํคมา;

สามญฺเญน จ เทฺว วุตฺตา, พฺรหฺมญฺญา อปเร ทุเว;

พฺรหฺมจริเยน เทฺว วุตฺตา, วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ.