๖. ขิลสุตฺตํ

๑๖๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ขิลา. กตเม ตโย? ราโค ขิโล, โทโส ขิโล, โมโห ขิโล – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ขิลา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณนฺนํ ขิลานํ อภิญฺญาย ปริญฺญาย ปริกฺขยาย ปหานาย…เป… อยํ อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาเวตพฺโพ’’ติ. ฉฏฺฐํ.