๖. สญฺญาสุตฺตํ

๓๒๗. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, รูปสญฺญาย ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย สทฺทสญฺญาย… โย คนฺธสญฺญาย… โย รสสญฺญาย… โย โผฏฺฐพฺพสญฺญาย… โย ธมฺมสญฺญาย ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน…เป… อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสู’’ติ. ฉฏฺฐํ.